Funebre

[Blind]

Funebre był jednym z tych zespołów, które kształtowały fińską scenę death metalową. Niestety nagrali zaledwie jeden pełny album i na tym ich przygoda się skończyła, co uznać można za ogromną stratę, bo Children of the Scorn to absolutnie porażający album z death metalem utrzymanym w głównie średnich i wolnych tempach (chociaż jak przyśpieszą to też jest zajebiście). W kilku utworach pojawiają się zresztą takie motywy, że nie ma wątpliwości co do tego, że Finowie lubili zasłuchiwać się w doom metalu. Jest zatem grobowo i klimatycznie z brzmieniem typowym dla początku lat dziewięćdziesiątych. Jeszcze ciekawsze jest to, że po nagraniu debiutu żaden z muzyków nie grał nigdy później w żadnym innym zespole, jeśli wierzyć zapiskom z metal-archives. Ktoś uzna, że nagrali cios i dobrze, że nie zniszczyli sobie nigdy statusu nagrywając jakiegoś kloca, a ktoś inny uzna to za zmarnowany potencjał. Mi bliżej do opcji drugiej, bo po Children of the Scorn słychać, że umiejętności i kreatywności to im akurat nie brakowało.



Ostatni skład:
Erkki Hellen - Bass
Toni Uusitalo - Drums
Sami Uusitalo - Guitars
Esa Vähäsöyrinki - Guitars
Jari Heinonen - Vocals

▼ Byli muzycy

Seppo Kittilä - Drums ex-Monstrosity
Samppa Haapio - Guitars ex-Interment

Dyskografia:
1989 - Cranial Torment [demo]
1990 - Demo '90 [demo]
1990 - Brainspoon [EP]
1991 - Weird Tales of Madness [split]
1991 - Children of the Scorn
2012 - Cranial Torment [kompilacja]
2023 - Demo Tapes 1989-1990 [kompilacja]

MA: https://www.metal-archives.com/bands/Funebre/9651
BC: https://xtreemmusic.bandcamp.com/music

[pp3088]

Czołówka fińskiej sceny death metalowej, jednocześnie chyba najbardziej nietypowy album z nieświętej trójcy Convulsed, Demigod, Funebre. Mamy wszystko to co entuzjaści takiego stylu chcieliby usłyszeć i zobaczyć - abstrakcyjna, surrealistyczna okładka albumu (skojarzenia z Demigod czy Abramalech natychmiastowe), sporo zwolnień przeplatanych z melodyjnym graniem(płyta ma "rockowy feeling"), grobowe wokale i dość proste kompozycje. Właśnie ta cała melodyjność momentami mi przeszkadzała, brzmi to jak bardzo wczesny zalążek death n roll ale zagrany jeszcze z godnością(chociażby "Blood on White").

Moim faworytem z tej płyty jest utwór "Shiver" z bardzo dziwnym, zwichrowanym riffem. Z kolei w otwieraczu "Waiting for the Arrival" mamy niemalże gutturalowe wokale(niczym żywcem wyjęte z Demilich).

Konkludując album odbieram dość ambiwalentnie - jest bardzo dobry, ale niektóre melodyjne momenty raczej mnie odpychają. Wolę bardziej klasyczne ujęcie śfińskiego death metalu jak zaprezentował Convulsed na Świecie bez boga.