Rapture

[kataton88]

Rapture to śfińska kapela powstała u schyłku lat 90., mocno zainfekowana dokonaniami Katatonii z czasu BMD i trochę późniejszego. Moim skromnym z powodzeniem się do klimatu katatonicznych zbliżyła. Najbardziej doomowy debiut nawiązuje do BMD / DO, na dwóch kolejnych płytach więcej już przebojowości i typowo fińskiego rockowanka, choć fascynacja Szwedami dalej mocno słyszalna.

Zespół od ponad 20 lat nieaktywny, członkowie zajęci innymi projektami w bardzo różnych klimatach. Albo po prostu się opierdalają.






Ostatni skład:
Tomi Ullgrén - Guitars (lead) (1997-present) Counting Hours, Disciples of the Void, Shape of Despair, Wintermoon, Wanderer, ex-Raven, ex-Diablerie, ex-Finntroll, ex-Impaled Nazarene, ex-Thy Serpent, ex-The Mist and the Morning Dew, ex-Rautarepe, ex-Sammalkruunu, ex-Torture, ex-With the Winds
Petri Eskelinen - Vocals (clean) (1997-2007), Vocals (2007-present) Feastem, Psykoma, Radien, ex-Adornment, ex-Finntroll (live), ex-Famine Year
Aleksi Ahokas - Guitars (rhythm) (2000-present), Bass (2002) Amoth, Fragilehollow, ex-Rain Paint, ex-Snowgarden, ex-Prophet, Plans, ex-Denigrate, ex-Diablerie, ex-Excelsior
Iain Huntley - Bass (2007-present) DGS, Inferia, ex-Dark Archive, ex-Diablerie, ex-Elegeion, ex-Fragilehollow, ex-Unredeemer, ex-Vahrzaw (live), ex-Malignus
Pete Raatikainen - Drums (2007-present) Barathrum, Jatunheim, Pestigore, Wintermoon, ex-TKNKNTJ, ex-Snowgarden, ex-Sorrowed, ex-Prophet, ex-Fragilehollow, ex-Khiral, ex-Rautarepe
Kimmo Tukiainen - Guitars (2008-present) Diablerie, Hanging Garden, Survivors Zero, The Chant, ex-The Mist from the Mountains (live)

▼ Byli muzycy

Jani Öhman - Bass (1997-2002)
Samu Ruotsalainen - Drums (1997-2006) Coldbound, Cumbucket, Mistralth, Shape of Despair, Survivors Zero, Mamyth, ex-Barathrum, ex-Finntroll, ex-Shaman (live)
Jarno Salomaa - Guitars (rhythm) (1997-2000) Counting Hours, Shape of Despair, Wanderer, ex-The Mist and the Morning Dew, ex-Haven in Shadows, ex-Raven, ex-Clouds, ex-Fallen, ex-Sammalkruunu, ex-Torture, ex-With the Winds
Sami Karttunen - Keyboards (1997-1999) ex-Disco
Henri Villberg - Vocals (harsh) (2000-2007) Diablerie, Disciples of the Void, Scorngrain, ex-Agon Origin, ex-TKNKNTJ, ex-Hateflesh, ex-The Mist from the Mountains, ex-Rain Paint, ex-Snowgarden
Sami Hinkka - Bass (2004-2007) Ensiferum, Metal de Facto, October Falls, Atmosphere Enterprise, ssSHhh

Dyskografia:
1998 - Broken Daydream [demo]
1999 - Futile
2002 - Songs for the Withering
2005 - Silent Stage

MA: https://www.metal-archives.com/bands/Rapture/3684

[pp3088]

Panownie zainspirowali się Katatonia nie tylko pod względem muzycznym ale i pod względem rozwoju kapeli.

Zaczynali od grania BMD/DO worship i wychodziło im to bardzo przyzwoicie. Potem zagrali swoją wersję TD/LFDGD i również spisali się w takim klimatowaniu, przyjemny gotycko rockowy krążek naznaczony jednak doomowym klimatem i growlującym wokalem. Jest w tym spora doza melodyjności i lukrowania, ale mimo wszystko fiński depresyjny klimat dominuje. No to by było przecież za dobrze i na następnym albumie postanowili zagrać "ciężej" i mamy placek w postaci 3 albumu. Finowie postanowili zagrać melodyjny death metal z bardzo okazjonalnymi doomowymi momentami. Trochę mniej cukierkowa wersja Children of Bodom, nie pamiętam kiedy tego słuchałem ale nawet mnie ten album pokonał. Nadmiar sacharozy może zaszkodzić.

Na potwierdzenie mojej tezy zapodam komentarz który oddaje klimat tego albumu "sounds like he says "weiners in my throat" at 0:19 on Times We Bled"

Muszę sobie poszukać demka 1998 - Broken Daydream, jak zasłuchiwałem się w tej kapeli to nigdzie tego nie było.

Ciekawe kiedy zalożysz temat o Autumnblaze, Charon albo End of Green, podobne granie.

[kataton88]

Na potwierdzenie mojej tezy zapodam komentarz który oddaje klimat tego albumu "sounds like he says "weiners in my throat" at 0:19 on Times We Bled"

Nie chciałem tego przeczytać! Teraz będę mieć syndrom "łyżwiarza i kotka"

Ogólnie nie da się ukryć, że czyste wokale (albo i w ogóle wokale) nie są najmocniejszą stroną Finów.

Co do cukru. Moim faworytem jest jednak "The vast" z dwójki. Tak zrujnować potencjalnie niezły kawałek...

Ciekawe kiedy zalożysz temat o Autumnblaze, Charon albo End of Green, podobne granie.

Charon spoko, Autumnblaze lubię chyba tylko jedną płytę, EoG kompletnie nie pamiętam. Słowem, obawiam się, że opisy nie byłyby wystarczająco frapujące