Deftones

[4-HO-MiPT]

Kiedyś na takich jak Ty mówili "łebu łebu".

[yog]

Nie wiem, co to łebu łebu, ale jeśli tak mówili goście, którzy wstydzą się za metal, bo istnieje jakiś zespół, to musi to być komplement.

[pit]

Zarówno Deftones jak i Korn jak i Linkin park to pop metal dla nastolatków.

To tak jak Iron Maiden i Venom.

Gdzie Deftones, gdzie Korn, a gdzie Linkin Park?

[deathwhore]

Zdecydowana większość klasyki metalu to muzyka dla nastolatków.

[dj zakrystian]

Jakie to miłe, że ktoś nazywa dziadersów 30 - 40 nastolatkami. Ta kapela debiutowała w 1995, więc jeśli ktoś miał wtedy 16 lat, to ile ma dziś? Maiden i Venom to ma publikę geriatryczną w 70 procentach. Gówniaki słuchają Maty czy innych bananowych raperzyn mających po 20 parę lat.

[blue_calx]

Słucham właśnie White Pony. Co da się zauważyć, to że ta muzyka ich sobie często po prostu płynie.

I przypomniał mi się super wywiad z gitarzystą, gdzie się dusi przez sporą jego część.

[Termosik]

Zarówno Deftones jak i Korn jak i Linkin park to pop metal dla nastolatków. najlepiej by było, gdyby te zespołu nigdy nie powstały. No ale są i trzeba się ich wstydzić za metal

No tak, bo jak nie nosisz glanów i długich włosów to nie możesz słuchać metalu? A może przeszkadza ci sukces jaki udało się osiągnąć tym twórcom? Jeśli wszystko co popularne jest popem dla nastolatków, to Metallica i Black Sabbath też nimi są? Bo przecież to znane zespoły.

[4-HO-MiPT]

Meta to pop, mainstream. Zespół mainstreamowy, tak jak chociażby U2. żadne to podziemie. Black Sabbath w latach 70 i 80 był zespołem mainstreamowym.

[yog]

Dzisiaj chyba tym bardziej są, skoro ich kawałki są w produkcjach Disneya od Iron Manów po Cruelle.

[pit]

Deftones stoi w rozkroku nad tyloma gatunkami, że w ogóle ile metalu ostatecznie jest w ich twórczości? 20%? A hip-hopu i funk rocka jest jeszcze mniej.

[Wędrowycz]

Dziś skończyłem odświeżanie dyskografii Deftones. Ten zespół gra w swojej własnej lidze moim zdaniem. Mimo porównań i prób szufladkowania jest tak jak to opisał @pit; oni tyle styli mieszają, a jednocześnie w ich graniu zawsze słychać pierwiastek oryginalności i wystarczy że jakiś kawałek poleci z minutę-dwie i wiadomo, że to oni grają.
Pomijając już fakt, że Chino ma też unikatową barwę głosu, ale i kombinuje z nią sporo.
Na koniec oczywiście pozostaje kwestia emocji, które wyzierają z ich muzyki w ilościach hurtowych.

Oceny się nieco pozmieniały też, więc aktualnie pełniaki ustawiam w tej kolejności:
White Pony > Adrenaline = Around the Fur = Deftones = Saturday Night Wrist = Diamons Eyes > Koi no yokan = Gore = Ohms

Generalnie parę albumów podskoczyło nieco w ocenie i obecnie nie widzę ani jednego pełniaka, który były średni czy słabszy. Niektóre jak np. Saturday Night Wrist czy Koi no yokan potrzebowały po prostu u mnie większej ilości odsłuchów, żeby zaskoczyło bardziej.

[pit]

Ja lubię Koi No Yokan.

Btw.

[Blind]

22 sierpnia premiera nowej płyty private music, a 5 lutego 2026 roku koncert w Łodzi. Bilet już kupiony

[Baudosaur]

Deftones jakoś mnie ominęło i nie znam specjalnie ich twórczości. Łatka "nu-metal" skutecznie mnie odstraszała. Skrolując dziś z nudów AOTY wpadły mi w oko bdd recenzje Private Music. Zaciekawiony więc, nie spodziewając się zbyt wiele, odpaliłem. I tak sobie leci już 4 raz pod rząd, świetny album i od jutra zabieram się do nadrabiania zaległości i obadam resztę dyskografii.

[Blind]

Ta łatka nu metalu to się za nimi ciągnie z powodu Adrenaline oraz Around the Fur, które mimo wszystko reprezentowały dojrzalsze podejście do tego podgatunku. Od White Pony aż po dziś dzień to najogólniej mówiąc alternatywa, która zawiera sporo wpływów takiej shoegazowej ściany plam dźwięków. private music, jeszcze nie słyszałem, ale biorąc pod uwagę całą dotychczasową dyskografię to można śmiało stwierdzić, że słabej płyty nie mają. Ja chyba najbardziej lubię wspominane już Around the Fur, które jeszcze jest zakorzenione w nu metalu i ma sporo typowych dla tego podgatunku wybuchów prostej agresji oraz Koi No Yokan na którym osiągnęli na mistrzowskim poziomie to, co budowali stopniowo gdzieś tam od Saturday Night Wrist, niemniej jak już pisałem - znaleźć słaby punkt w ich dyskografii to dość trudne zadanie.

[dj zakrystian]

Koi No Yokan chyba najlepsze w ogóle.

[Blind]

Słucham sobie od kilku dni codziennie tego nowego albumu i jest całkiem nieźle, chociaż gdybym miał jakoś oceniać albumy Deftones to byłby pod koniec zestawienia.
Odnotowałem 6 zajebistych utworów: infinite source, cXz, milk of the madonna (raczej najlepszy na albumie), cut hands, ~metal dream i departing the body. Tak, cztery idą ciągiem na samym końcu albumu. Reszta jest po prostu przyjemna w trakcie odsłuchu, ale nic mi z nich w głowie nie zostaje, więc odczucia na temat całości trochę mieszane, ale raczej jest dobrze niż źle.

Z racji, że w ostatnich dniach katuję dyskografię to się pokuszę o subiektywny ranking.

1. Around the Fur - 10/10
1. Koi No Yokan - 10/10
2. White Pony - 9/10
2. Gore - 9/10
3. Saturday Night Wrist - 8/10
3. Diamond Eyes - 8/10
3. Adrenaline - 8/10
4. Deftones - 7/10
4. Private Music - 7/10
5. Ohms - 6/10.

Tak by to jakoś wyglądało. Tak, Gore jest u mnie wysoko, jestem zdania że lekkie eksperymenty i odświeżenie formuły na tym krążku wyszły im na dobre.

[Kaczka1234]

Podobnie mi to wszystko siadło Nową płytkę to się słuchało w pracy,gdzie te wszystkie stare baby wysyłały te TotoLotki. Pomiędzy klientami, nie siadła za 1 odsłuchem, dodałam co lepsze to ulubionych,by móc w domu, w spokoju przesłuchać.
Aż w końcu uważam że to dobra płytka. Typowi Deftonsi, nic odkrywczego, ale lubię ich granie.
Koi No Yokan i Gore uważam za najlepsze płytki.
Z „OHms" też wiecznie uwielbiam utwór"Pompeji", jakoś dziwnie mnie wzrusza..
Takie to do serduszka,..

[Blind]

Zagrali w Łodzi wspaniały koncert. Było równie pięknie jak z płyt. Chino pomimo swojego wieku na żywo okazał się być pełen energii, i o dziwo nie fałszował aż tak mocno. Powiedziałbym nawet, że byłem zaskoczony jak płynnie jęczał i przeciągał wycie
Be Quick and Drive (Far Away), Diamond Eyes, Digital Bath - ciary. Z mniej oczywistych utworów poleciało Lhabia.
W trakcie każdego utworu z telebimów odtwarzano różne animacje, filmiki i tym podobne cuda, co mocno dodawało magii.

[dj zakrystian]

Chino gdzies tak od Diamond Eyes, całkiem się wyrobił wokalnie i to nie tylko w studio.

[Vortex]

Deftones jakoś mnie ominęło i nie znam specjalnie ich twórczości. Łatka "nu-metal" skutecznie mnie odstraszała. Skrolując dziś z nudów AOTY wpadły mi w oko bdd recenzje Private Music. Zaciekawiony więc, nie spodziewając się zbyt wiele, odpaliłem. I tak sobie leci już 4 raz pod rząd, świetny album i od jutra zabieram się do nadrabiania zaległości i obadam resztę dyskografii.

Hahah, u mnie wyglądało to niemal identycznie, pierwszym albumem jaki przesłuchałem w całości to ten z białym wężem. Zabieram sie za kolejne wydawnictwa, ale coś kiepsko mi idzie.

[blue_calx]

Koi no Yokan to mój pierwszy i jedyny przesłuchany w całości album Deftones i myślę o nim dobrze. No i ten z wężem, ale już jakoś mi nie wszedł ten wąąż
Wtedy byłem jeszcze bardziej otwarty na alt-metal po prostu.

[Blind]

Be Quick and Drive (Far Away)

Be Quiet* oczywiście.

Co do wspomnianego przez Was private music to to po prostu nie jest za bardzo album dla kogoś, kto by chciał się zapoznać z Deftones. Jest w porządku, na żywo te kawałki (a zagrali większość albumu) się sprawdzają, ale Deftones ma wiele lepszych albumów. Najlepiej to chyba od White Pony zacząć. Potem Around the Fur. Jeszcze dalej Koi No Yokan i Diamond Eyes, a na końcu dopiero pozostałe albumy. Jak komu te albumy podejdą to i tamte powinny. Jak przy tych nie dygnie, to przy tamtych niewymienionych tym bardziej.

[yog]

Najlepiej to chyba od White Pony zacząć. Potem Around the Fur.

No te dwa to esencja deftonsikowanka, ale najszerszy wachlarz smaków serwują na White Pony, więc sądzę, że to najlepiej. A poza tym to ciekawy byłem, gdzie tam na rymiku teraz na liście top muzyki ever no i pozycja 149, także solidnie.

[blue_calx]

słucham sobie White Pony, ale czy do tego Koń z Valony? raczej do smutniejszych i melancholijnych utworów, te w których dominuje agresja wypadają w mym odczuciu po prostu tak sobie. Ale nie sądziłem, że coś będę miał ochotę odsłuchać min. 2 razy (Digital Bath i Knife Party).

[Blind]

No właśnie siła White Pony tkwi w tych melancholijnych utworach jak Digital Bath czy Knife Prty. Oprócz tego - Change (In the House of Flies), RX Queen i Passenger. Z agresywniejszych, bardziej nu metalowych, to od Elite, za które otrzymali Grammy, zawsze akurat wolałem Korea. Street Carp też bardzo lubię, niemniej to taki typowy utwór nadający się na singiel, który choć zdaje się że singlem nie był, to nagrali do niego teledysk.

Tak poza tematem, jakiś czas temu wkręciło mi się mocno Damone, który jest ukrytym utworem na Around the Fur, zaczynającym się pod koniec ścieżki MX (jakoś po 32 minucie).

[Vortex]

Pozostanę jednak na białym wężu. Leci "White Pony" i po raz kolejny przekonuję się, że ten zespół nie jest dla mnie.

[blue_calx]

Sprawdź jeszcze Koi No Yokan, jest tam najmniej wkurwionego eminema, bardziej taki shoegaze. Dobre wokale i całość zdaje się sennie płynąć w dość smutnavy sposób. Najlepsze kawałki Swerve city, Romantic dreams, Leathers, Entombed i Rosemary. Reszta ujdzie, ale te pozytywnie zostają w pamięci. Szczególnie Entombed, aura tęskno-jesienna, można się poprzytulać i złapać za pindola albo CC. Białego węża zostawcie dla Nergala na backstage.

[Vortex]

No i żeby nie stracić "poczucia" Deftones szybko zabrałem się za w/w album. No i faktycznie Twój trop @blue_calx jaki wywnioskowałeś po moich wcześniejszych postach wydaję się być trafny. Koi wchodzi o wiele lepiej, ale muszę jednak napisać, że wkurwionego eminema brak, ale gość z P.O.D się tam pojawił (jeżeli chodzi o podobieństwa Świadczy to o tym, że ten wokal jest kompletnie inny na wszystkich 3 płytach jakich słuchałem...Natomiast "Koi No Yokan" instrumentalnie zmiata z powierzchni ziemi białego ponego.