Sanctifying Ritual

[Szajtan]

Niemiecki Sanctifying Ritual powstał w 2008 roku i rok później wypuścił swoje pierwsze demo "The Sadistic Death", a następne, "Carved in Rotten Remains" trzy lata później. W tym czasie członkowie zespołu zajęci byli grą w takich bandach jak Nocturnal Witch czy Division Speed, ale Sanctifying Ritual "wciąż płonął w ich czarnych sercach". W 2013 roku pojawiła się jeszcze czteroutworowa epka "Storm of Devastation", po której nastała z ich strony kompletna cisza. Teraz jednak znów wrócili do tworzenia pod tym szyldem, za sprawą Iron Bonehead Productions swoją premierę ma ich pierwszy długograj zatytułowany po prostu "Sanctifying Ritual".

Oddajmy głos notce prasowej:

"Sanctifying Ritual" to wielka kumulacja i intensyfikacja dotychczasowej estetyki zespołu. Powiew antycznych wiatrów w pre-bestialskim metalu i blackthrashowym charakterze, od death metalu z lat 80-tych, po speed metalowy atak z tej samej dekady, od południowo- przez północno-amerykańskie wpływy, aż do ich rodzimych Niemiec. Wszystkie te składniki są wyczuwalne, ale nigdy zbyt mocno i zbyt długo eksploatowane. Zamiast tego mieszają i mielą się tutaj złowrogie siły z godną pozazdroszczenia łatwością, pulsując mocą i poczuciem nieuniknionego niebezpieczeństwa, które tak ciężko znaleźć we współczesnym podziemiu. Każdy z tych dziewięciu utworów jest sam dla siebie zabójczym kafarem. Metalowa inkwizycja prowadzona przez Sanctifying Ritual emanuje brzydotą na każdym kroku, a pisząc muzykę mieli na celu wycisnąć z niej maksimum przemocy i siły. Cały album najlepiej podsumowuje tytuł zamykającego go tracka - "Bunt odrażającej śmierci"...

Okropni i makabryczni, Sanctifying Ritual wabią Cię do swojej krypty - aby Cię sobie podporządkować i obedrzeć ze skóry!"

Skład:
Tyrant - Bass (2008-2014), Vocals (2014-present) Nocturnal Witch, ex-Silent Death, ex-Serpent (live), ex-Acid Attack
Lord L. - Drums (2008-present) ex-Silent Death, ex-Acid Attack
Venomessiah - Guitars (2008-present) Division Speed, Nocturnal Witch (live), Bloodthirst, Infernal Execution, ex-Serpent (live)
Enforcer - Bass (2014-present) ex-Antares

▼ Byli muzycy

Death - Vocals (2008-2013) ex-Alchemyst, ex-Infernal Execution

Dyskografia:
2009 - Sadistic Death [demo]
2012 - Carved in Rotten Remains [demo]
2013 - Storm of Devastation [EP]
2015 - Sadistic Remains [kompilacja]
2020 - Sanctifying Ritual



MA: https://www.metal-archives.com/bands/Sa ... 3540288890
BC: https://ironboneheadproductions.bandcamp.com/music

[DiabelskiDom]

Dobra, ostatnia sesja z Excoriate pchnęła mnie do 26337 podejścia do bohaterów tematu. Odkąd wyszedł pełniak Sanctifying Ritual, bo tylko to znam, to co jakiś czas się z nim mierzę i zawsze wychodzę na tarczy. Generalnie nie chce mi się podawać porównań i w ogóle sprawdźcie sobie sami jak to brzmi nie no, żartuję, ogólny rys nakreślę, bo może komuś się spodoba i doda mnie do listy przyjaciół na forum za polecankę?

Może zacznę od tego, co mi się w tej płycie podoba, bo jest tego niewiele. Brzmienie jest bardzo fajne. Totalnie oldskulowe, delikatnie przykurzone, podkreślone lekkim pogłosem. Podejrzewam, że z placka można słuchać dla samego soundu, bo produkcja robi tutaj robotę w chuj. Ale co z tego, skoro, przynajmniej mnie, te kawałki bardzo nużą? Już pomijając niektóre cyrkowo-oberkowe momenty, to całość jest wg mnie skomponowana na odjeb się, bez polotu, bez finezji, bez czuja prawdziwego metalu. Uważam, że to brzmi na zasadzie:

-ej, mam pomysł na dobre brzmienie
-a mamy jakieś fajne utwory napisane?
-nie
-ok, nagrywamy

Ni chuja mnie to nie chwyta a dzisiaj jak płyta poleciała od rana i leci teraz pod założenie tematu, to wręcz mnie wkurwia. Bieda thrashing death, a w porównaniu ze wspomnianym na początku pełniakiem Excoriate (które jest wymienione na Metallum jako pierwszy similiars) to duża płyta Sanctifying Ritual jest z automatu ośmieszona, niczym debiut Unleashed przy Hole Below od Vastum.

[yog]

Strasznie dawno tego nie słyszałem, bo gdzieś od czasu założenia tematu i mam jakieś bardzo mgliste wspomnienie, jakobym też miał plan napisać posta-frustrata, że - jak śpiewała Butelka podczas aktu rozpierdalania dużego Fiata - to mnie wkurwia. Jednak ostatecznie najzwyczajniej uznałem, że mi się nie chce. To było zdaje się takie właśnie, jak bdb kolega Duduś pisze - styl ponad treścią i wychodził z tego fałsz niczym słoma z butów.