Riff Masters

[dj zakrystian]

Tak się zastanawiałem z ziomem, kto tworzy/ł najlepsze riffy w historii i moja olimpijska trójka, wygląda tak:
1 Tony Iommi - niekwestionowany mistrz ponadczasowych riffów i dobry solista przy okazji.
2 Jeff Hanneman - jego riffy chyba najmocniej wpłynęły na cały metal ekstremalny.
3 James Hetfield - ponoć najleszy wiosłowy od rytmicznego wiosła, choć jest kilku równie dobrych, ale to Papa Het wymyślił od groma genialnych motywów, które przeszły do historii. Poza riffem z Enter Sandman, bo to Hammett, ale Papa nieco go przerobił.

Do tego: Chuck Schuldiner i Megadejw.

[blue_calx]

A to musi być olimpijska trójka, czy można coś od siebie z pominięciem Twoich typów?
To standardowo duety Downing i Tipton oraz Denner i Schermannm.
Także Andy de laRocque
Oraz Andy Brings z Sodom za solówki na "Tapping" (czy riffy to nie wiem) i Tommy T. Baron z Coronera za "Mental Vortex" i "RIP" i pewnie i wszystko.

[dj zakrystian]

Chodzi o riffy, nie solówki pod Biedronką z paanem Glacą

[blue_calx]

To zostawię Andiego Bringsa za "One step over the Line", "Skinned alive", żylety. Barona za połamaństwa w "Son of Lilith", "Nosferatu" i "Semtex Revolution".
Andy de LaRocque za szczegółowość i kreatywność na Abigail i Them. Tutaj jak i w Sodom na pewno trzeba mieć na uwadze pośredni wpływ liderów formacji.
Brązowy (czekoladowy) medal dla polskiego kowboja co z konika spadł.

[Vexatus]

A gdzie George Michel Emmanuel III?

[Jakub]

Ritchie Blackmore, Tommy Iommi jako przedwieczni, którzy położyli podwaliny pod ekstremalne łojenie. Dalej z klasyków światowych i krajowych na pewno Jeff Hanneman, Trey Azagthoth, Terrance Hobbs, John McEntee, Karl Sanders, Piotr Wiwczarek i Bart Szudek.

Z blacku niekwestionowanie na miano riff mistrza zasługuje Euronymous, mocno wyróżnia się też Necrosodom czy rudy z Goatmoon.

Dla mnie najlepszym gitarzystą wszechczasów niezmiennie pozostanie Robert Vigna.

[CzłowiekMłot]

No to ja grzecznie uzupełnię panteon riffiarzy o Maxa Cavalerę, Andreasa Kissera, Garego Holta, Dejwa Mustaina, Jeffa Watersa i Garego Holta - z thrashu.

Z deffu i podobnych - Eric Rutan, Mitch Harris, Bill Steer, Allen West

Doomy i stonery - Scott "Wino" Weinrich, Brent Hinds, Bill Kelliher, Steve von Till, Matt Pike, Kirk Windstein, Joe Hoare, Buzz Osborne, Josh Homme.

Z mniej true kapel - Brian "Head" Welch, Wes Borland, Marc Rizzo.

Każdy inny, wszyscy równie istotni.

[dj zakrystian]

Ritchie Blackmore, Tommy Iommi jako przedwieczni, którzy położyli podwaliny pod ekstremalne łojenie. Dalej z klasyków światowych i krajowych na pewno Jeff Hanneman, Trey Azagthoth, Terrance Hobbs, John McEntee, Karl Sanders, Piotr Wiwczarek i Bart Szudek.

Z blacku niekwestionowanie na miano riff mistrza zasługuje Euronymous, mocno wyróżnia się też Necrosodom czy rudy z Goatmoon.

Dla mnie najlepszym gitarzystą wszechczasów niezmiennie pozostanie Robert Vigna.

Ja bym z bleku wymienił jednak tego Ojro, choć był dobry, na Vargu Vikernesu. Te motywy zostają w pamięci, jak blizny po chlastach. Jeszcze wart uwagi Trondr Nefas z Urgehal i Kvarforth.
Max Cavarera oczywiście, moje niedopatrzenie, że go nie wspomniałem @CzłowiekMłot

[kurz]

Brakuje Angusa Younga, Davida Gilmoura i Jimmiego Page'a.

Edit. I Peter Hook. Twenty Four Hours!!!

[Blind]

Trey, Piggy, Hanneman, Dave Murray/Adrian Smith.

[Wędrowycz]

Widzę, że zdecydowaną większość już wymieniono, ja bym uzupełnił napewno o Nocturno Culto, Vindsvala i Hasjarla, a także Ihsahna. Masa charakterystycznych riffów spod paluchów tych panów wyszła.

U nas jeżeli chodzi o granie to napewno kilku gości, których ciężko za wirtuozów uznać, ale napewno umieją w pomysłowe riffy - Mikołaj z Mgły/KSM, Zyklon i Triumphator sądzę że podobnie, do tego dorzuciłbym też Cezara z Christ Agony, Klimorha z Non Opus Dei i paru innych, a także Nihila, gdyż podobnie jak Mikołaj umie w swoją robotę dobrze.

Są wizjonerzy i pionierzy, są też epigoni i rzemieślnicy. Jedni kombinują i kreują, drudzy udanie obrabiają formułę i robią z tego swoje. Osobiście szanuję i jednych i drugich. Sam od bardzo dawna nie ułożyłem naprawdę ciekawe riffu, ale nie powiem, zdarzało się. Z doświadczenia wiem, że najlepsze pomysły wpadały i mi i kolegom do łba pod wpływem różnych substancji.

[yog]

Widzę, że zdecydowaną większość już wymieniono, ja bym uzupełnił napewno o Nocturno Culto (...) Masa charakterystycznych riffów spod paluchów tych panów wyszła.

Jeśli się nie mylę, to on nie grał na gitarze na 3 (tu grał, ale na basowej), 4 i 5 Darkthone akurat i mam wrażenie trochę jako "gitarzysta Darkthrone" zbiera ordery za to, czego nie zrobił

[Hajasz]

Jeśli się nie mylę, to on nie grał na gitarze na 3 (tu grał, ale na basowej), 4 i 5 Darkthone akurat i mam wrażenie trochę jako "gitarzysta Darkthrone" zbiera ordery za to, czego nie zrobił

No z blek metalowcami to tak już jest, że nie bardzo wiedzą kto co i gdzie gra ale szanowny Ted pięknie poprowadził gitarkę na Soulside Journey, Total Death i Goatlord czyli okresie death metalowym natomiast niczym się nie wyróżnił w tym bardzo kultowym okresie blek metalowym. Ot taka to ironia.

[Jakub]

W alei sław nie może zabraknąć Erika Lindmarka, to co napisał na Trading Pieces będzie czczone przeze mnie po wsze czasy.

Do głowy przychodzi mi jeszcze James Murphy z nieodżałowanego Disincarnate, Luc Lemay, duety Cutler/Coralles i Thomson/Ward.

[Wędrowycz]

@yog i @Hajasz to akurat nie zmienia aż tak wiele, gdyż dalej napisał masę riffów czy wręcz całych kawałków charakterystycznych. Zarówno "Soulside Journey" jak i "Total Death" mają masę klasyków.

[porwanie w satanistanie]

Tak się zastanawiałem z ziomem, kto tworzy/ł najlepsze riffy w historii i moja olimpijska trójka, wygląda tak:
1 Tony Iommi - niekwestionowany mistrz ponadczasowych riffów i dobry solista przy okazji.
2 Jeff Hanneman - jego riffy chyba najmocniej wpłynęły na cały metal ekstremalny.
3 James Hetfield - ponoć najleszy wiosłowy od rytmicznego wiosła, choć jest kilku równie dobrych, ale to Papa Het wymyślił od groma genialnych motywów, które przeszły do historii. Poza riffem z Enter Sandman, bo to Hammett, ale Papa nieco go przerobił.

Doskonałe są wszystkie trzy typy.

Tony Iommi to bezwzględnie Riffmaster General, przez połowę historii metalu trudno było wskazać w tym gatunku riff, który nie byłby pochodną któregoś z patentów, jakie wprowadził. Co więcej: podczas gdy twórcy konkretnych styli często nie są tymi, którzy realizowali się w nich najlepiej, o tyle najcelniejsze riffy Iommiego zgarniają od razy 100% stawki. Nie da się w dooomowaniu wymyślić lepszej sekwencji dźwięków, niż w "Black Sabbath" - a Tony nie krążył wokół tematu, nie szlifował, tylko od razu zapierdolił w samo sedno, jednocześnie tworząc gatunek i określając jego ukoronowanie. Do tego trzeba docenić, że choć jego riffy zakorzenione są w tradycji, to są jednocześnie na maksa wyraziste i bardzo zróżnicowane.

Jeff Hanneman to gość, który wstrzyknął metalowi błogosławioną truciznę złowrogich melodycznych biegników, narzędzie budowania w riffach genialnego napięcia i doprawił rozpędzaniem powerchordowo-pedalnotowej jazdy do piekielnych temp - choć później miało się okazać, że i w tempach bardziej gniotących odnajduje się genialnie. Jedyny zarzut, jaki można mu postawić, to ta melodyka była u niego, patrząc po całości, dość ograniczona i z czasem powtarzalna. No, ale on przynajmniej powtarzał się z patentami własnymi, podczas gdy inni przez całe kariery lecą na lickach podpatrzonych u takich jak on

James Hetfield to z kolei mistrz pożenienia thrashowego wymiatania z przejrzystością kompozycji. Zajebiste w starej Metallice było to, że praktycznie nie słyszało się tam tego, co jest zmorą thrashu, czyli wplatania między ciekawe riffowanko wypełniaczy, takich riffów-nieriffów, stylistycznie poprawnego, ale nic nie wnoszącego rytmicznego galopowania, tam każdy riff był po coś i każdy zapadał w pamięć.

No i teraz… jakże dziwi mnie, że jeden @Blind wspomniał o zajebistym riffmasterze grającym na własnych warunkach i w lidze kosmicznej, jakim był Denis „Piggy” D'Amour. To, co ten gość wniósł do riffowania w metalu, rytmicznie i harmonicznie ( i dzięki czemu cały Voivod mógł pokazać jak odmiennie kosmicznie mogą współpracować ze sobą w metalu bas, perka i gitara), to chyba dopiero teraz dobrze widać i słychać. Geniusz i tyle.

[TITELITURY]

Najlepsze Riffy tworzy czarnuch z Blasphemy!

A tak już bardziej poważnie, to faktycznie ten gość z Metaliki kiedyś niszczył obiekty. Przecież na "Kill'em All" nie ma zbędnego dźwięku. Dlatego żart, że metalika skończyła się na tej płycie, żartem nie jest.

Nie ma tu żadnych wirtuozów gitary typu Dżoe nudziarz Satriani? A nie, oni grają tylko solówki, a to jest temat o muzyce.

Ale tak, Hatfield jak najbardziej.

A teraz jebnę z grubej rury i napisze, że do tego grona powinien zaliczać się cunt Grisznak. Tak, tak, jego patenty słychać w black metalu do dzisiaj. Cudowne dziecko gitary, choć mogło być dwóch pedałów, wszak to Norwegia.

[dj zakrystian]

Varga też wspomniałem, chyba nikt nie rozwinął tak blek metylu, jak Un. Podczas, gdy Ojro z kolegami kombinował, jak odróżnić się od life metalowców, Krzychu dojebał takimi szlagami, jak Spell of Destruction, Ea, Lord of Depth, czy Lost Forgotten Sad Spirit i zdefiniował bleczor, nawet wytyczył jego podgatunki. Mistrz, choć technicznie średni, nie kiepski.

@porwanie w satanistanie stara Meta kvlt niezaprzeczalny, ale nawet na Blek Album, czy odmiennych stylistycznie Load/Reload, jest od groma świetnych zagrywek. Het to naturszczyk, po prostu ma coś w łapie, że to brzmi. Do tego jest precyzyjny w tym riffowanku.

Piggy nowator. Też godny wspomnienia rzecz jasna.

[porwanie w satanistanie]

Varg zajebisty riffmaster, moim zdaniem w typie Hetfielda, tzn. gość, który doskonale wie/czuje, po co są riffy (nie mówię o technice ) i tworzy je po to, żeby coś szerszego wyczarować, tudzież wyrazić. W takim "Ea" nie tylko każdy riff jest mimo prostoty tego grania zajebisty, ale jeszcze ich następstwo nadaje każdemu z nich dodatkowego blasku, słychać że tam jedna myśl muzyczna wynika z drugiej, a nie że naklepał tych riffów na zaś, a potem - jak do tego bez żenady przyznaje się wiele zespołów - dopiero myślał, które można upchnąć w jednym kawałku, żeby za bardzo się nie gryzły.

[dj zakrystian]

Dimebag Darrel -- jeden z pierwszych, grających cięte i kurewsko precyzyjne riffy. Jego twórczość, wspomina się głównie, przez pryzmat solowych popisów. Ale takie riffowanko w Im Broken, czy 5 minutes alone, to mistrzostwo.

[Umberto]

Świetny wybór! Zgadzam się z Iommim i Hetfieldem – obaj mieli ogromny wpływ na brzmienie metalu. Ja może dodałbym jeszcze Dimebaga Darrella za jego kreatywność i groove w riffach Pantery. Dave Mustaine z Megadeth to też klasa sama w sobie. Osobiście lubię jeszcze riffy Toma Morello z Rage Against the Machine – bardzo charakterystyczne i nowatorskie.

[Vexatus]

Dziwne, że dopiero ja Treya wspomniałem. Przecież ja słucham Rów Black Metalu.

[dj zakrystian]

Profesjonalny alkoholik, ja Trey sam się określił po zatrzymaniu przez milicję, ma tak zawiłe riffy, że tylko tęgi umysł doceni.

[Vexatus]

ma tak zawiłe riffy, że tylko tęgi umysł doceni.

Niczego szczególnie zawiłego tam nie słyszę. To nie Portal, gdzie muzycy sami nie wiedzą co grają.

[dj zakrystian]

Portal ma tak zrobioną produkcję, by nie było słychać, że grają 3 akordy.

[mentally murdered]

Mitch Harris, Jesse Pintado.

[Vexatus]

Mitch Harris, Jesse Pintado.

Jeśli już to tylko na jednej konkretnej płycie ND, na której grali Death Metal.

[mentally murdered]

Jesse Pintado grał i pisał muzykę w ND aż do swojej śmierci, a Mitch Harris gra i pisze w ND do dnia dzisiejszego. Tak więc wtf?

[Hajasz]

Jesse Pintado grał i pisał muzykę w ND aż do swojej śmierci, a Mitch Harris gra i pisze w ND do dnia dzisiejszego. Tak więc wtf?

No przecież Piszczałka wyraźnie napisał w poście #27

[Vexatus]

Tak więc wtf?

Genialne riffy to oni mieli właściwie tylko na "Harmony Corruption", czyli najbardziej deathmetalowym albumie ND. Kiedy jeszcze byłem mały, głupi i chciałem grać Death Metal to riffy i brzmienie gitar z tej płyty to były dla mnie bliskie ideału.



Do dzisiaj ciary mi łażą po plecach kiedy to słyszę.

[mentally murdered]

To genialna płyta, na której nie ma żadnego skipu. Jest u mnie na 3 miejscu w rankingu wydawnictw ND. Na następnych też było świetne riffowanie, a Pintado ma jeszcze na koncie World Downfall, a Mitch udział w Rigtteous Pigs. Także nie wiem o co kaman i o co przypierdolka...

[Vexatus]

Z mojej strony o nic - zapytałeś o co chodzi to wyjaśniłem co miałem na myśli.

[Hajasz]

a Pintado ma jeszcze na koncie World Downfall

Hmm a Brujeria albo Lock Up???

a Mitch udział w Rigtteous Pigs

Hmm a Defecation albo Meathook Seed???

[mentally murdered]

No właśnie