Deftones

[4-HO-MiPT]

Kiedyś na takich jak Ty mówili "łebu łebu".

[yog]

Nie wiem, co to łebu łebu, ale jeśli tak mówili goście, którzy wstydzą się za metal, bo istnieje jakiś zespół, to musi to być komplement.

[pit]

Zarówno Deftones jak i Korn jak i Linkin park to pop metal dla nastolatków.

To tak jak Iron Maiden i Venom.

Gdzie Deftones, gdzie Korn, a gdzie Linkin Park?

[deathwhore]

Zdecydowana większość klasyki metalu to muzyka dla nastolatków.

[dj zakrystian]

Jakie to miłe, że ktoś nazywa dziadersów 30 - 40 nastolatkami. Ta kapela debiutowała w 1995, więc jeśli ktoś miał wtedy 16 lat, to ile ma dziś? Maiden i Venom to ma publikę geriatryczną w 70 procentach. Gówniaki słuchają Maty czy innych bananowych raperzyn mających po 20 parę lat.

[blue_calx]

Słucham właśnie White Pony. Co da się zauważyć, to że ta muzyka ich sobie często po prostu płynie.

I przypomniał mi się super wywiad z gitarzystą, gdzie się dusi przez sporą jego część.

[Termosik]

Zarówno Deftones jak i Korn jak i Linkin park to pop metal dla nastolatków. najlepiej by było, gdyby te zespołu nigdy nie powstały. No ale są i trzeba się ich wstydzić za metal

No tak, bo jak nie nosisz glanów i długich włosów to nie możesz słuchać metalu? A może przeszkadza ci sukces jaki udało się osiągnąć tym twórcom? Jeśli wszystko co popularne jest popem dla nastolatków, to Metallica i Black Sabbath też nimi są? Bo przecież to znane zespoły.

[4-HO-MiPT]

Meta to pop, mainstream. Zespół mainstreamowy, tak jak chociażby U2. żadne to podziemie. Black Sabbath w latach 70 i 80 był zespołem mainstreamowym.

[yog]

Dzisiaj chyba tym bardziej są, skoro ich kawałki są w produkcjach Disneya od Iron Manów po Cruelle.

[pit]

Deftones stoi w rozkroku nad tyloma gatunkami, że w ogóle ile metalu ostatecznie jest w ich twórczości? 20%? A hip-hopu i funk rocka jest jeszcze mniej.

[Wędrowycz]

Dziś skończyłem odświeżanie dyskografii Deftones. Ten zespół gra w swojej własnej lidze moim zdaniem. Mimo porównań i prób szufladkowania jest tak jak to opisał @pit; oni tyle styli mieszają, a jednocześnie w ich graniu zawsze słychać pierwiastek oryginalności i wystarczy że jakiś kawałek poleci z minutę-dwie i wiadomo, że to oni grają.
Pomijając już fakt, że Chino ma też unikatową barwę głosu, ale i kombinuje z nią sporo.
Na koniec oczywiście pozostaje kwestia emocji, które wyzierają z ich muzyki w ilościach hurtowych.

Oceny się nieco pozmieniały też, więc aktualnie pełniaki ustawiam w tej kolejności:
White Pony > Adrenaline = Around the Fur = Deftones = Saturday Night Wrist = Diamons Eyes > Koi no yokan = Gore = Ohms

Generalnie parę albumów podskoczyło nieco w ocenie i obecnie nie widzę ani jednego pełniaka, który były średni czy słabszy. Niektóre jak np. Saturday Night Wrist czy Koi no yokan potrzebowały po prostu u mnie większej ilości odsłuchów, żeby zaskoczyło bardziej.

[pit]

Ja lubię Koi No Yokan.

Btw.

[Blind]

22 sierpnia premiera nowej płyty private music, a 5 lutego 2026 roku koncert w Łodzi. Bilet już kupiony

[Baudosaur]

Deftones jakoś mnie ominęło i nie znam specjalnie ich twórczości. Łatka "nu-metal" skutecznie mnie odstraszała. Skrolując dziś z nudów AOTY wpadły mi w oko bdd recenzje Private Music. Zaciekawiony więc, nie spodziewając się zbyt wiele, odpaliłem. I tak sobie leci już 4 raz pod rząd, świetny album i od jutra zabieram się do nadrabiania zaległości i obadam resztę dyskografii.

[Blind]

Ta łatka nu metalu to się za nimi ciągnie z powodu Adrenaline oraz Around the Fur, które mimo wszystko reprezentowały dojrzalsze podejście do tego podgatunku. Od White Pony aż po dziś dzień to najogólniej mówiąc alternatywa, która zawiera sporo wpływów takiej shoegazowej ściany plam dźwięków. private music, jeszcze nie słyszałem, ale biorąc pod uwagę całą dotychczasową dyskografię to można śmiało stwierdzić, że słabej płyty nie mają. Ja chyba najbardziej lubię wspominane już Around the Fur, które jeszcze jest zakorzenione w nu metalu i ma sporo typowych dla tego podgatunku wybuchów prostej agresji oraz Koi No Yokan na którym osiągnęli na mistrzowskim poziomie to, co budowali stopniowo gdzieś tam od Saturday Night Wrist, niemniej jak już pisałem - znaleźć słaby punkt w ich dyskografii to dość trudne zadanie.

[dj zakrystian]

Koi No Yokan chyba najlepsze w ogóle.

[Blind]

Słucham sobie od kilku dni codziennie tego nowego albumu i jest całkiem nieźle, chociaż gdybym miał jakoś oceniać albumy Deftones to byłby pod koniec zestawienia.
Odnotowałem 6 zajebistych utworów: infinite source, cXz, milk of the madonna (raczej najlepszy na albumie), cut hands, ~metal dream i departing the body. Tak, cztery idą ciągiem na samym końcu albumu. Reszta jest po prostu przyjemna w trakcie odsłuchu, ale nic mi z nich w głowie nie zostaje, więc odczucia na temat całości trochę mieszane, ale raczej jest dobrze niż źle.

Z racji, że w ostatnich dniach katuję dyskografię to się pokuszę o subiektywny ranking.

1. Around the Fur - 10/10
1. Koi No Yokan - 10/10
2. White Pony - 9/10
2. Gore - 9/10
3. Saturday Night Wrist - 8/10
3. Diamond Eyes - 8/10
3. Adrenaline - 8/10
4. Deftones - 7/10
4. Private Music - 7/10
5. Ohms - 6/10.

Tak by to jakoś wyglądało. Tak, Gore jest u mnie wysoko, jestem zdania że lekkie eksperymenty i odświeżenie formuły na tym krążku wyszły im na dobre.

[Kaczka1234]

Podobnie mi to wszystko siadło Nową płytkę to się słuchało w pracy,gdzie te wszystkie stare baby wysyłały te TotoLotki. Pomiędzy klientami, nie siadła za 1 odsłuchem, dodałam co lepsze to ulubionych,by móc w domu, w spokoju przesłuchać.
Aż w końcu uważam że to dobra płytka. Typowi Deftonsi, nic odkrywczego, ale lubię ich granie.
Koi No Yokan i Gore uważam za najlepsze płytki.
Z „OHms" też wiecznie uwielbiam utwór"Pompeji", jakoś dziwnie mnie wzrusza..
Takie to do serduszka,..