Agalloch

[DiabelskiDom]

Nieistniejący już zespół z Portland w stanie Oregon. Melancholijny mariaż folku, doomu i atmosferycznego black metalu. Zima, las, góry, spokój, refleksja ale i czasem jakiś tam pazur czy szpon wychynie. Pierwsze trzy duże albumy bardzo dobre, potem zdecydowanie cięższy ale również interesujący "Marrow of the Spirit" i zamykający listę pełniaków "The Serpent & the Sphere" czyli płyt, do którego jeszcze do końca się nie przekonałem (a na pewno nie tak jak do pozostałych) aczkolwiek mający parę zajebistych momentów (np. "Plateau of the Ages"). Świetnym materiałem jest też EPka "Of Stone, Wind, and Pillor" czy neofolkowa, akustyczna "The White". Zespół z nurtu ambitnie klimatycznych, pozbawiony wideł i słomkowych kapeluszy i moim nieskromnym zdaniem jedna z ciekawszych załóg na mapie tych mniej jazgotliwych odmian metaluchowego tłuczenia.

Skład:
John Haughm - Vocals (lead), Guitars (1995-2016, 2023-present), Drums (1996-2004), Bass (1997) ex-Pillorian, ex-Uncomposing, ex-Pessimyst, John Haughm, ex-Sculptured, ex-Art of the Black Blood, ex-Beast (live)
Don Anderson - Guitars, Vocals (backing) (1996-2016, 2023-present), Piano (2002-2016) Sculptured, ex-Khôrada, ex-Necropolis, Don Anderson, Snares of Sixes, ex-Nothing, ex-Landfill (live), ex-Self Spiller, ex-Sol Invictus (live)
Jason William Walton - Bass (1997-2016, 2023-present) Sculptured, ex-Khôrada, ex-Nothing, ex-V.B.G., ex-Celestiial, Crossed Paths, Dolven, F-Space, Hiraeth Eschar, MoonBladder, Poisoning Wave, Sleepchains, Snares of Sixes, ex-DeathCollector, ex-Subterranean Masquerade, ex-Cold Colours (live), ex-Circadian, ex-Climb to Zalem, ex-Designed 2 Fade, ex-Especially Likely Sloth, ex-Hollow Branches, ex-Indelible, ex-JWW (Jason W. Walton), ex-Remember, ex-Self Spiller, ex-Sussurrus Inanis
Hunter Ginn - Drums (2023-present) Canvas Solaris, Gorging Shade, Sculptured, Fool's Game, Dolven, Plague Psalm

▼ Byli muzycy

Shane Breyer - Keyboards (1996-1998) ex-Sussurrus Inanis
Karen Cox - Vocals (female) (1997)
Chris Greene - Drums (2004-2007) ex-The Waking Cold
Aesop Dekker - Drums (2007-2016) Bloody Fortress, Vhol, ex-Extremity, ex-Khôrada, ex-Ludicra, Coffin Party, Lethal Limits, Miracle Cross, Onson Sweeney, Worm Ouroboros, ex-Grinch, ex-Hickey, ex-Miami, ex-The Fuckboyz, ex-Yogurt

Dyskografia:
1997 - From Which of This Oak [demo]
1998 - Promo 1998 [demo]
1999 - Pale Folklore
2001 - Of Stone, Wind, and Pillor [EP]
2002 - The Mantle
2003 - Tomorrow Will Never Come [EP]
2004 - The Grey [EP]
2004 - Agalloch / Nest [split]
2006 - Ashes Against the Grain
2008 - The Silence of Forgotten Landscapes [video]
2008 - The White [EP]
2008 - The Demonstration Archive: 1996-1998 [kompilacja]
2009 - The Pagan Herald No. III [split]
2010 - Nebelmeer [kolaboracja]
2010 - The Compendium Archive [kompilacja]
2010 - Fragment 4 [single]
2010 - Scars of the Shattered Sky [single]
2010 - The Wooden Box [boxed set]
2010 - Marrow of the Spirit
2010 - Where Shade Once Was [single]
2011 - Whitedivisiongrey [kompilacja]
2011 - A Fragment (Second Phase) [single]
2012 - Faustian Echoes [EP]
2013 - The Wolves of Timberline [single]
2013 - Nihil Totem [single]
2013 - The Weight of Darkness [single]
2014 - The Serpent & the Sphere
2014 - Alpha Serpentis (Unukalhai) [kolaboracja]
2025 - Oddities & Rarities 2001 - 2004 [kompilacja]



MA: https://www.metal-archives.com/bands/Agalloch/305
BC: https://agalloch.bandcamp.com/music

[Gruby Wiór]

Co te Black Metal Country ma wspólnego z Folk czy tym bardziej Pagan metalem?

Autor tematu chyba się sugerował tym, że łączą elementy gry dark folk ze swoją muzyką i utożsamił ten gatunek z Folk Metalem.

Mantle to świetny, atmosferyczny black metal, a może raczej "black metal", bądź co bądź, lubię ten westernowy wydźwięk ich kompozycji, wokal często wszystko rujnuje niestety.

[DiabelskiDom]

Jak mniemam pijesz do kwestii działu w którym ich umieściłem? Bo w życiu nie określiłbym Agalloch folk metalem Zatem co do działu z lekka umownie ich tu wepchnąłem, bo cóż, do black metalu nijak, do doomu także a jednak Metalowy Kocioł chyba urągałby ich klasie...

[Gruby Wiór]

Grupa określana jest jako "Cascadian Black Metal" a ten gatunek z kolei cechuje się odwoływaniem do Dark Folka, naiwnymi patentami produkcyjnymi i ogólną przaśnością w wydźwięku. Mimo wszystko wsadziłbym do Black Metalu, skoro dziwactwa Sigh po roku 2000 są uznawane za BM to czemu nie to?

I walked down to a river, mmmmmmmm

[Zsamot]

Takie z dupy pretensje, zamiast o muzie, to dyskusja, gdzie kapela ma być. DD umieściłeś tu i niech będzie.

Cieszę się, że było mi dane obejrzeć ich na żywo w Warszawie. To był kameralny, ale niezwykle udany występ. Płyty kapeli, gdy sobie zapodam, to każdorazowo wspaniała podroż. Muzyka pełna emocji i po prostu tego banału, ale idealnie tu pasującego określenia- "klimatu".

[Gruby Wiór]

Waż słowa, tam gdzie ty stwierdzasz że kapela jest spoko i "pełna emocji" tam ja podałem zarys gatunkowy i przedstawiłem kontekst zespołu.
Obecnie są jakieś turbulencje wewnątrz zespołu, oby nie wracali do siebie.

[Zsamot]

Zważyłem, Z wrażenia nie zasnę.

A na poważnie: ma być w przyszłym roku koncert lidera kapeli w Poznaniu.

http://www.wybiorcza.com/kultura/muzyka ... h-w-polsce

[Gruby Wiór]

Przeczytałem ten bieda-artykuł, zapowiada się to dobrze, jako miłośnik a zarazem hejter wszystkiego co przychodzi zza oceanu to z chęcią sprawdzę, dzięki.

[Vortex]

Wielka szkoda, że tak się tam sprawy potoczyły i póki co nowych materiałów rzecz jasna nie uraczymy, ale coś mi mówi, że tu jeszcze comeback będzie miał miejsce.

[Zsamot]

Sam jestem ciekaw GW, co też muzycznie ta nowa kapela/ projekt (?) przyniesie. Najwyżej poprzestanę na wykupieniu reszty płyt Agalloch, co jeszcze nie mam.

[Vortex]

Miłym zaskoczeniem było, posłuchać Agalloch w radiu Merkury pewnego grudniowego wieczora.

[Zsamot]

Miłym zaskoczeniem było, posłuchać Agalloch w radiu Merkury pewnego grudniowego wieczora.

W radio każda muza brzmi inaczej. Lepiej.

[IrasArgor]

Popełniam posta bo wróciłem do "The Mantle", fantastyczna płyta, w sumie nie tylko ona, do której raz na jakiś czas wracam. Z jednej strony mam dużo sentymentu do tego zespołu z drugiej zaś strony to jest fantastyczna muzyka ze świetnym, skondensowanym ładunkiem emocjonalnym. Nie wiedziałem, że jest projekt byłego lidera zespołu, co więcej wydał on w tym roku płytę, muszę się jej bacznie przyjrzeć.

[yog]

Lecę sobie przez ostatnie dni z dyskografią i jak dla mnie, cały czas - poza ostatnim albumem The Serpent & The Sphere, który jest nie za bardzo wiadomo, po co i o czym - to była kapela niemal doskonała. Tym bardziej się cieszę, że miałem okazję w swoje urodziny zobaczyć ich koncert, który wypadł zacnie, choć niezbyt eterycznie.

Dobra, nie oszukujmy się, Marrow of the Spirit też dużo odstaje od wcześniejszych strzałów, nawet poprzedzającej go EP-ki The White (chyba trzydziesty raz w tym miesiącu słyszę samplowanego Vincenta Price'a). Jest to też przy okazji zdecydowanie najbardziej depresyjny materiał amerykanów, pochłania w swoim świecie deszczu padającego na zaśnieżony park z okładki. Jak wychodził to mi się go nie chciało słuchać, bo to ciężki i bardzo smutny materiał. Z całego albumu zdecydowanie wybija się 17-minutowy kolos - Black Lake Niðstång - wyjebany klimat i chyba każdy, kto słyszał pamięta ten przeszywający, nieludzki krzyk...

Jak wychodził w tym 2006 Ashes Against the Grain, byłem bardzo przyzwyczajony do tego akustycznego niemal, drzewnego posmaku, żywicy, jaką serwował Agalloch na wcześniejszych wydawnictwach, dlatego dość chłodno przyjąłem trzeci album kapeli. Tym razem nie poszli w rzewne kołysanki przy kominku, a bardziej izolację, mróz i drone. Uważam, że to najmocniej inspirowany Godspeed You! Black Emperor krążek Agallocha, ale też i dziś sądzę, że ich najlepszy. Początek tej płyty, ten bezlitosny atak srogiej zamieci na nic nie podejrzewającego słuchacza po prostu kładzie na kolana. Na żywo mieli brzmienie dopasowane idealnie do kawałków z tego albumu. Odwet natury na człowieku, bez przebaczenia. Klimatycznie przytłaczająco, ale te popioły z tytułu jednak szybują na rześkim, mrożącym wietrze.

Dwie intrygujące i kosztujące dziś znaczne pieniądze EP-ki wcześniej, w 2002 roku, wyszło osławione wszem i wobec The Mantle - album tak kochany, jak i znienawidzony, który przyniósł modę na obrazki i okładki z jelonkami, a przy okazji zapewnił temu gatunkowi zwierząt rzesze miłośników. Muzycznie natomiast, przez jednych błędnie uznawany za niesamowicie przełomowy, przez drugich nieco bardziej prawdziwie obarczany winą za przyszły wysyp post-blackowych atmosferycznych popłuczyn dla zapłakanych hipsterów. Nie da się jednak ukryć, że sukces, jaki osiągnął Agalloch tą płytą spopularyzował ogromnie łagodniejsze oblicze blacku, niemal wyprowadzając go na hipsterskie salony - muzyka ta stała się słuchalna i poruszała emocje także osób, które metalu nie słuchają. Mamy tu głównie gitarowe folkujące granie z ogromną ilością akustyków, leśne wokale, drewniana perka i generalnie klimat, jakby muza była tworzona przez kolegów trolla z Arckanum. Tylko wszystko brzmi ślicznie i nie kuje w ucho nic. Perfekcyjny podkład pod sen, gorąco polecam. Warto wspomnieć o szacownym tytule I Am the Wooden Doors, będącym oczywistym nawiązaniem do Emperor.

W 2001 pojawia się EP-encja Of Stone, Wind and Pillor, jedna z najbardziej udanych w ich karierze i kosztująca dziś pewnie swoją wagę w złocie. Wspaniała rycinka z jelonkiem popijającym z leśnego stawu.

Po parze demosów, Agalloch dopełnił materiał na debiutancki album i w 1999 roku, nakładem The End Records ukazał się Pale Folklore, z charakterystycznym drewienkiem na okładce, które na lata zdefiniuje muzykę kapeli (i obok jelonka oczywiście jej postrzeganie). To bardzo udany mariaż black metalu z atmosferycznym zacięciem, ba, wręcz cała uwaga grupy skoncentrowana jest na tworzeniu tylko i wyłącznie atmosfery. Słychać znaczne inspiracje leśno-pogańską sceną skandynawską, ze wskazaniem na Norwegię oczywiście. Dużo wpływów Ulverów, Bak De Syv Fjell i tego typu łagodnej odsłony wymalowanych w pandę mordeczek, które pewnie w większości nawet wiele wspólnego z black metalem dziś nie mają. Fajne, lajtowe granie bez spiny, w sam raz na jesienno-zimowy wieczorek.

[dj zakrystian]

Opisałeś wszystko bardzo ładnie. Agalloch jest w moim top 10 ulubionych kapel, oczywiście najlepsze The Mantle i Ashes... Zawsze ich klasyfikowano jako black metal, więc na Marrow sporo się tego blacku pojawiło, również bardzo udana płyta. Agalloch to coś do słuchania w samotności w skupieniu, gdzie nigdzie nie trzeba się spieszyć, najlepiej łażąc po dzikich lasach.

[DiabelskiDom]

"The Serpent and the Sphere" ma ten problem, że tam jest tylko jeden zajebisty numer - "Plateau of the Ages". No i ciężko, przynajmniej mnie odbierać ten album jako całość, jako jeden, klimatyczny numer jak to się robiło z "Ashes Against the Grain" czy z debiutem. Aha, jeszcze "Marrow..." było po drodze, chyba najcięższy gatunkowo materiał zespołu. "Of Stone, Wind and Pillor" chętnie bym przytulił na cedeku, ale z tego co pamiętam cena jest obecnie dość zaporowa A sam matex przepyszny.

[dj zakrystian]

Zasadniczo to ja się kompletnie nie znam na muzyce, w ogóle się nie znam na znaniu czegokolwiek, ale Ashes to chyba zmierza od metalo/folkowego grania ku ambientalno/onirycznym wyziewom dzwiękowym w postaci 3 ostatnich, podzielonych na części utworów.

[pitbull]

Wielka szkoda, że już ich z nami nie ma. Mieli ogromny talent do takiego grania, a tak będą się musieli marnować w innych aktywnościach.

[Zsamot]

Wielka szkoda, że już ich z nami nie ma. Mieli ogromny talent do takiego grania, a tak będą się musieli marnować w innych aktywnościach.

Ja się cieszę, że załapałam się na ich koncert w Warszawie. Bo to był zacny wieczór. Projekt lidera Pillorian, debiut znam, jest godny polecenia. Na żywo też super.

Co do Agalloch, to sukcesywnie uzupełniam ich dyskografię. Chyba już jest komplet, koncert na DVD wyszedł, ale jeszcze nie obejrzałem. Jakoś nudzi mnie gapienie się, jak inni się bawią. To jak z filmami porno, wolę uczestniczyć niż obserwować.

[deathwhore]

Nagrywasz filmy porno? Nie chcę być niemiły, ale chyba na szczęście nie widziałem Cię w żadnej produkcji.

[dj zakrystian]

Nagrywasz filmy porno? Nie chcę być niemiły, ale chyba na szczęście nie widziałem Cię w żadnej produkcji.

A widzisz bo big star takich filmow jest Ron Jeremy, ani wzrostu ani wygladu a nagrywa chyba do dzis. Legenda, nawet Darski ma z nim fotke, nie wiem czy nie film... nie wiem tez co to ma do tematu Agalloch, ale wielki korzen raczej w cenie w tej branzy.

[Zsamot]

Nagrywasz filmy porno? Nie chcę być niemiły, ale chyba na szczęście nie widziałem Cię w żadnej produkcji.

Tylko na własny użytek.

A tekst z filmami to moja nieudolna trawestacja wypowiedzi Maleńczuka nt. pornografii.

[yog]

Z okazji dwudziestolecia, niespełna tydzień temu po raz pierwszy ukazała się reedycja legendarnego w kręgach wąsatych okularników klasyka neofolkowego doomowanka w postaci drogocennej epki o kamieniu, wietrze i pręgierzu, z jelonkiem Dore'a na okładce i coverkiem Sol Invictus. To wszystko w Eisenwald. Jest to remaster z bonus trackiem w postaci 19+ minut Live in Cambridge.

[Zsamot]

Słucham go, piękny kawał dobrej muzyki. Szkoda mi tej kapeli. W zamian niewiele dostaliśmy... Projekt lidera milczy.

[yog]

No, niestety, wygląda na to, że się rozmienił Agalloch na drobne, te Pilloriany mnie nie ruszają już za bardzo niestety.

[Zsamot]

To zresztą całkowicie inna muza. Mają jakiś tam duch Agalloch, ale nic poza tym. Pozostaną płyty i mały żal, że jeszcze nie wydali paru płyt...

[Pogan696]

Agalloch charakteryzowało się tym, że brzmieniowo waliło amatorką, ale klimat jaki rozsiewała ich muza był nie do podrobienia. Limby, Spadające Śniegi... nie do podrobienia.

[yog]

Agalloch brzmieniowo walił amatorką? W życiu mi to przez myśl nie przeszło. Ich pierwsze płyty brzmią jak drewno, w znaczeniu dosłownym, Ashes Against the Grain jak zamieć. Coś w tym złego?

[Pogan696]

Może za mocno zaakcentowałem słowo "amatorka", jednak Agalloch miało swoje charakterystyczne brzmienie, który nie wszystkim się podobało. Chociaż ,dzięki tobie @yog mogę cofnąć swoją opinię, definitywnie, bo odpaliłem teraz Ashes Against the Grain i naprawdę jest to dzieło ponadczasowe. Zaraz pewnie poleci Marrow of the Spirit z epokowym Black Lake Niðstång. Uwielbiam.... jak żałuję, że nie byłem na ich koncercie w Polsce... .

[yog]

Ja byłem, w swoje urodzinki, ale niestety stare kawałki brzmiały, jakby były z Ashes Against the Grain.

[Zsamot]

Sam fakt, że brzmienie jest oszczędne i surowe nie czyni z niego amatorskiego...
Akurat ten aspekt w tek kapeli nigdy mi nie "kulał". Tu był idealny konglomerat oszczędnych treści w zimnej oprawie.

[dj zakrystian]

Co ja tu czytam Agalloch i amatorka produkcyjna? The Mantle i Ashes brzmią wręcz wzorcowo do dźiś. No chyba, że numery były odpalane z głośniczków od kompa z Jew Tube. Tam jest wręcz wycezylowany każdy szczegół, każde pojedyncze brzdęknięcie struny. Słychać dokładnie kiedy gra akustyk a kiedy to wiosło elektryczne z czystym brzmieniem. Nawet na mp3 w jakości 320 kb/s.

[yog]

The makers of Prophecy Fest are thrilled and proud to announce that US metal legends AGALLOCH have agreed to perform their much longed for reunion show in the original line-up exclusively in the Cave of Balve this year.

AGALLOCH comment: "After nearly eight years since the band broke up, Agalloch are reforming with the intent of playing limited shows", guitarist Don Anderson writes on behalf of the trio. "The line-up remains the original three: vocalist and guitarist John Haughm, guitarist Don Anderson, and bassist Jason Walton. We will be aided by Hunter Ginn (Canvas Solaris, Sculptured, Radical Research Podcast) on drums. We will re-emerge, perhaps fittingly, from the Balver Höhle, which is a cave used by humans since the stone age, at this year’s Prophecy Fest. We've been fans of Prophecy Productions’ roster of bands since their inception and are pleased to make this fest our debut after being gone for so long."

Martin Koller adds: "As long time admirers of Agalloch, literally everybody at Prophecy is stoked about welcoming this exciting and important band back on stage in Balve for an exclusive European show!", the label's founder enthuses. "The American metal pioneers are the perfect fit for the billing, the cave, and the festival. We sincerely hope that you love this announcement as much as we do."

[Zsamot]

No i super. Ostatnio mocno ich słuchałem. Może i nie jest to żadna pierwsza liga, ale te nagrania mają charakterystyczny styl i klimat tożsamy im, tj. Agallochowi.
Pewnie nieudany projekt - bynajmniej nie muzycznie- lidera też miał wpływ na ten stan rzeczy, ale to nieistotne.

[yog]

Może i nie jest to żadna pierwsza liga

Moim zdaniem w atmosferycznym blacko-doomiku jest, zdecydowanie.

[Zsamot]

Dla mnie to jedna z ulubionych kapel, ale te podziały i przynależność to sprawa naprawdę nieistotna.
ps. Czy to na koncercie W/w nie spotkaliśmy się pierwszy raz?

[kurz]

Leci w uszach Ashes Against The Grain. Muszę uczciwie przyznać że chłopaki grali zajebisty funk.

[darnoksss]

Wczoraj słuchałem Ashes... i przypomniałem sobie jak bardzo jestem zakochany w tym albumie. Mistyczna atmosfera i namacalny klimat izolacji i melancholii, dodatkowo w tym wszystkim songwriting jest na najwyższym poziomie. Falling Snow albo np. Fire Above, Ice Below to absolutnie epickie hity.

[kataton88]

Nic odkrywczego nie napiszę, ale może ktoś zapomniał, jaka jest najlepsza muzyka na tę porę roku. Nie wiem, co lubię najbardziej, wszystko płynie elegancko, jak mnie najdzie na te klimaty, może tylko ten wąż trochę się wysmykuje... Ale to też solidne płyciwo.

Tradycyjnie polecam epigonów z ruskiego Morningside. Umiejętnie miksują Agallocha z BMD / October Tide.

[dj zakrystian]

Od Pale Folklor do Marrow of the Spirit, to są wyżyny klimatycznego metalu. A najlepsze The Mantle i Ashes...

[Thorgal]

Zabawne, że dziś w podróży poleciało m.in. całe Mantle... Coś musi być z tą porą roku

[Zsamot]

Miał być powrót Agallocha, tymczasem chyba cisza. Trochę szkoda, zarazem wolę mieć ich idealną dyskografię niż jakieś namiastki.

[pp3088]

Od Pale Folklor do Marrow of the Spirit, to są wyżyny klimatycznego metalu. A najlepsze The Mantle i Ashes...

Dokladnie tak jak szanowny rozmówca mówi. Zwłaszcza The Mantle jest unikalne przez nietypowe kompozycje i te pasaże gitary akustycznej. Jesienna muzyka.

[Vortex]

No to i u mnie poszedł Marrow. Cały czas uwielbiam ich zwłaszcza tą porą, w taki właśnie deszczowy dzień jak dzisiaj.