This Gift Is A Curse

[Lis]

Szwedzi łączą black metal z hardcorem, sludge z noise i w ogóle rozpierducha na całego. W dorobku dwie duże płyty, jedna lepsza od drugiej. Dwójka bardziej sludguje w porównaniu do znoisowanego debiutu. Do tego demo, epka i split z Hexis. Słucham z lubością i słuchać będę. Hałaśliwa i mroczna muzyka.

Skład:
Lars Gunnarsson - Bass (2008-present)
Johan Nordlund - Drums (2008-present) Seven Nautical Miles
Patrik Andersson - Guitars, Vocals (2008-present)
Jonas A. Holmberg - Vocals (2008-present)
David Deravian - Guitars (2016-present)

Dyskografia:
2009 - Demo 2009 [demo]
2010 - The Gift Is a Curse [EP]
2012 - I, Gvilt Bearer
2015 - Hexis / This Gift Is a Curse [split]
2015 - All Hail the Swinelord
2017 - This Gift Is a Curse / Seek [split]



MA: https://www.metal-archives.com/bands/Th ... 3540335851
BC: https://thisgiftisacurse.bandcamp.com/music

[pp3088]

Sprawdziłem sobie to drugie płyciwo i dostałem strzała na ryj niczym Polska z Senegalem. Cóż za piękny kawał ekstremalnej muzy wszelkiego mrocznego i poczerniałego umaszczenia. Poczerniałego nie przez przypadek bowiem do swojego miksu hc punka i sludge`a Szwedzi dodają sporo black metalu. Brzmi to naprawdę świetnie. Świetnie, stwierdziłem już że potrafią naparzać i grać ekstremalnie, ale to przecież nie koniec ich umiejętności. Świetne kompozycje! I prezentują to zarówno nie tylko jak grają te krótkostrzałowe napady agresji, ale również gdy tworzą rozbudowane utwory, jak chociażby ostatni na płycie.

To właśnie dzięki takim zabiegom Szwedzi wychodzą przed szereg wielu kapel które udanie łącza agresję z napierdolem. Tutaj mamy coś bardziej ambitnego i wysublimowanego. Bardzo ciekawi mnie jak wypadła pierwsza płyta.

Agresja i nienawiść zawarta w pierwszym utworze sprawia, że ich pobratymcy z Marduk(okres PDM) brzmią jak trupa cyrkowa grająca blasty.

[Lis]

Video też robią ładne:

[Lis]

Nowa płyta

[Szajtan]

Właśnie wleciał nowy album na którym znajduje się intensywna, mroczna i metafizyczna muzyka.

[DiabelskiDom]

Słucham sobie już kolejny raz ostatniego albumu i kurde, fajne to granie. Słyszałem kiedyś Throne of Ash i pamiętam, że wrażenia były pozytywne a tutaj to poszli jeszcze o krok dalej w udoskonaleniu formuły. Z lekka sladżująco-posthardcore'owy, ale przede wszystkim black metal, do tego z bardzo, ale to bardzo bogatym tłem, aranżacjami i brzmieniem.
Kawałki są długie, ale nie opierają się tylko na tremolo przeplatanym rzężeniem a prezentują bogate spektrum muzyki, od dark ambientu przez post-metal i industrial. Tło, efekty, dramaturgia Heir są naprawdę bardzo dobre, co wcale nie musiało być takie oczywiste przy grubo ponad godzinie grania i kawałkach po 8-9 minut. Często mamy do czynienia z naturalnym załamaniem blackowego nakurwu mechaniczną, przemysłową pętlą albo dark ambientowym szumem i zmodulowanym monologiem, płynnie spinającym klamrą całość numeru i nie tworzącym wrażenia posklejania klejem w sztyfcie.
Im dalej w album, tym bardziej nurzamy się w psychodelicznych kosmosach i rozmytych melodiach gdzieś z pogranicza jawy i snu, a mniej trzepiemy kłakami, ale jest to wszystko z głową zrobione i naturalne. Włączyłem se tak o, bo mi się przypomniała okładka i fakt, że kiedyś miałem sprawdzić nówkę, a tu trafiło się świetne wydawnictwo, które dowozi.