Slayer

[Slayer]

A to już 8 lat..

[Zsamot]

SLAYER = H + L, King w pojedynkę nie podołał. Araya nawet się nie starał. Ale za pierwszy okres działalności, podobnie jak meta, kupony na starość jak najbardziej się należą.

Dla mnie na 100% zgoda, bo i tak zawsze wolałem - tak mi każe myśleć słuch antymuzycznego beztalencia- kompozycje spod paluchów Jeffa niż Kinga, to ich konglomerat tworzył ideał. Ale niestety King sam wiele nie wskrzeszał.

A Bostaph to świetny pałker i zawsze będę go bronił w Slayer.

[yog]

Świetny pałker jakich wiele, Lombardo jest jeden.

[Zsamot]

Czasem ważne jest, nie jaki jest techniczny muzyk, tylko jak pasuje do kapeli- a tu Bostaph idealnie pasuje.

[yog]

Lombardo nie pasował, on definiował.

[Zsamot]

Lombardo nie pasował, on definiował.

Raptem zredefiniował Reign in blood, pytanie ile w tym legendy a ile prawdy.

Takie zabawy słowami można dalej ciągnąć, a skoro tak redefiniował, to podaj mi który to Slayer tak zredefiniował po powrocie do Slayera?
Bębnienie Lombardo jest o wiele ciekawsze w Grip inc. niż na powrotnych w Slayer.

[Pan Efilnikufesin]

Nakurwilem sie lekko piwkami co uniemozliwia mi obsluge gramofonu wiec Cedeki obsluguje.Nie poddaje sie!!!!'Diabolous in Musica' sie kreci.Bostaph bebni.Daje chlop rade.Reszta Slayer tez daje rade.

Klikne teraz o Lombardo.
Klik,klik............
Moim zdaniem klase pokazal o tu: https://en.wikipedia.org/wiki/Live_from_London_2006

[yog]

Lombardo nie pasował, on definiował.

Raptem zredefiniował Reign in blood, pytanie ile w tym legendy a ile prawdy.

Takie zabawy słowami można dalej ciągnąć, a skoro tak redefiniował, to podaj mi który to Slayer tak zredefiniował po powrocie do Slayera?
Bębnienie Lombardo jest o wiele ciekawsze w Grip inc. niż na powrotnych w Slayer.

Definiował, nie redefiniował. Wykreował Slayera wspólnie z resztą, jego gra bardzo mocno decydowała o brzmieniu kapeli na wszystkich tych płytach z Rubinem, a po powrocie to już - zwyczajnie - jak randka z byłą. Jego wyróżnia to, że radzi sobie nie tylko w szybkich partiach, ale i takich wymagających nieco więcej wyczucia, sporo smaczków wprowadzał pół-darmo do tej diabolicznej atmosfery kreowanej przez kapelę. Może się mylę, ale moim zdaniem to po prostu muzyk bardziej wszechstronny od thrashowego perkusisty Bostapha, co udowadnia choćby w tym eksperymentalnym Fantomasie.

[Nekroskop]

Lombardo to naturalny talent, a tego nie nadrobi się umiejętnościami. Zresztą mój ulubiony okres jego twórczości to wczesny Slayer, gdzie – wydawałoby się (dla laika) – proste partie zagrane są z takim wyczuciem, że człek się uśmiecha i robi głośniej. Moment, w którym wchodzą szybkie blasty w Chemical Warfare, intro Hell Awaits, moment, w którym zostaje tylko stopa w Angel of Death… Można mnożyć przykłady.

Niestety ten Fantomas jest dla mnie niesłuchalny. Mój mokry sen to byłby Lombardo w takiej kapeli jak Triptykon.

[Szajtan]

Jego wpływ na pokolenia ostrych bębniarzy jest olbrzymi i nie podlega żadnej dyskusji.

Podczas, gdy wielu perkusistów trzyma się kurczowo swoich koronnych gatunków muzycznych, Dave nie boi się wsadzać łapy w klasykę, muzykę filmową czy też totalną awangardę.

[Kozioł]

No a ja dzięki wcześniej wspomince, już zlokalizowałem tanie DVD Fantomas Melvins Big Band: Live From London 2006. Warto dodać że Lombardo bardzo sobie ceni i cenił współpracę z np. Pattonem, dzięki czemu nie zmarnował się tłukąc traszyk w kółko, nudno i przez całe życie.

[pit]

Poza tym facet wręcz gardzi Kingiem.