Innumerable Forms

[Pioniere]

Dziś ukazał się Punishment in Flesh, bardzo dobry debiutancki longplay podopiecznych Profound Lore Records. Amerykanie z Innumerable Forms pochodzą z Bostonu i grają od 2007 roku. Skład grupy zasilili oprócz założyciela Justina DeTore muzycy znani ze współpracy z grupami takimi jak: Impalers, Genocide Pact, Iron Lung, Gehenna (US_Nevada), Rival Mob, Mammoth Grinder, czy Power Trip.

Album zawiera dość dynamiczny, utrzymany przeważnie w średnich tempach, brutalny, acz nie pozbawiony melodyjnych wkrętów i chorobliwe mrocznej atmosfery Death/Doom Metal. Coś jakby pozwolić Incantation chwilami zwolnić do tempa Doom Metalu, czy nawet okazjonalnie Funeral Doom, po czym przyspieszyć do swego typowego szaleńczego pędu, nadając muzie przesiąknięty furią, morderczy klimat Death/Doom Metalu lat 90-tych.

Powinno się spodobać zarówno fanom: starego Autopsy, Funebrarum, Winter, Swallowed, czy też ww. Incantation.


Skład:
Doug Cho - Bass Give, ex-The Rival Mob
Connor Donnegan - Drums Bygone, Genocide Pact, Amputation Spree (live), Eternal Champion (live), ex-Red Death, ex-Witchtrial, Abuse, Brain Tourniquet, Line of Sight, Protester, The Final Agony, ex-Power Trip (live)
Jensen Ward - Guitars Dead Language, Iron Lung, Nasti, Private Room, ex-Gehenna, ex-Artimus Pyle, ex-Cold Sweat, ex-Crucial Attack, ex-Pig Heart Transplant, ex-Scabies, ex-Society Nurse, ex-Vae Victis, ex-White Wards
Chris Ulsh - Guitars Impalers, Mammoth Grinder, Morte Triunfante, Power Trip, ex-Hatred Surge, ex-Iron Age, Strutter, Vaaska, ex-Devil Master, ex-Faithealer, ex-Kinetic Orbital Strike
Justin DeTore - Everything (2007-2016), Vocals, Guitars (2017-present) Devil's Dare, Dream Unending, Solemn Lament, Stone Dagger, Sumerlands, Vestal Claret, Wound Man, Mind Eraser, ex-Death Evocation, ex-Magic Circle, ex-Taste of Fear, Battle Ruins, Boston Strangler, No Tolerance, ex-Mental, ex-Mentally Challenged, ex-Prisoner Abuse, ex-R'n'R, ex-Righteous Jams, ex-Shot Dead, ex-Soul Swallower, ex-The Rival Mob, ex-World War 4

▼ Muzycy koncertowi

Doug Cho - Bass Give, ex-The Rival Mob
Brian Boeckman - Drums Impalers (live), ex-Mammoth Grinder
Chris Ulsh - Guitars Impalers, Mammoth Grinder, Morte Triunfante, Power Trip, ex-Hatred Surge, ex-Iron Age, Strutter, Vaaska, ex-Devil Master, ex-Faithealer, ex-Kinetic Orbital Strike
Jensen Ward - Guitars Dead Language, Iron Lung, Nasti, Private Room, ex-Gehenna, ex-Artimus Pyle, ex-Cold Sweat, ex-Crucial Attack, ex-Pig Heart Transplant, ex-Scabies, ex-Society Nurse, ex-Vae Victis, ex-White Wards

Alex Hughes - Bass Holy Money, Sungod, ex-Hatred Surge, ex-Insect Warfare (live), Sacred Shock, ex-Mammoth Grinder, ex-Iron Age, ex-Machine Gun Romantics

Dyskografia:
2010 - Dark Worship [EP]
2012 - Frozen to Death [kompilacja]
2013 - Innumerable Forms / Blessed Offal [split]
2015 - Melbourne Worship [video]
2016 - Promo 2016 [demo]
2018 - Punishment in Flesh
2020 - Despotic Rule [demo]
2022 - Philosophical Collapse
2023 - The Fall Down [EP]
2025 - Pain Effulgence




MA: https://www.metal-archives.com/bands/In ... 3540302585
FB: https://www.facebook.com/Innumerable-Fo ... 4799140204
BC: https://innumerableforms.bandcamp.com/music

[Vexatus]

Ten ich debiutancki album to jedna z ciekawszych płyt jakie ostatnio słyszałem. Jeszcze cała płyta nie przeleciała, ale jak na razie dużo więcej tutaj Doom niż Death. Klimat fenomenalny robią, a wokale zrywają papę z dachu.

[Pioniere]

No nakład kasety, która wyprodukowali jako pierwszą, w dniu premiery już wyprzedany.

[Nucleator]

Lubię to. Punishment in Flesh to kopalnia ciężkich utworów miażdżących niczym gąsienice niemieckiego tygrysa alianckich żołnierzy, od czasu do czasu okraszonych pełzającymi melodiami. Finowie potrafią też przyśpieszyć czy uciec w generowanie chorobliwej atmosfery niczym z opuszczonego psychiatryka. Wokale to standard dla tej odmiany death metalu, niemniej gardłowy bardło ładnie wyrzyguje kolejne frazy. I wszystko niby fajnie, ale nie ma tu mowy o rewolucjiL wszystko to już słyszeliście wcześniej po co najmniej kilkanaście razy. Ale co z tego, skoro płyta IF sprawia tyle radochy?

[pp3088]

Bardzo dobre granie. Oczywiste wpływy Funebrarum, chociaż tutaj jest chyba nawet więcej doom. Ja osobiście bym to zaszufladkował jako death/doom 1 fali, czyli "zimowo-autopsyjne" granie. Przy czym nie ma to najmniejszego znaczenia, bo kapela wie co robi i wie jak należy takie granie grać. No i te smakowite, niemalże funeral doomowe partie. Super sprawa.

[Hajasz]

Z pewną taką dozą niepokoju podchodziłem do tej płyty ponieważ po pierwsze nie mam mokrych gaci na widok logo Profound Lore Records a po drugie jak słyszę Incantation to uciekam. A ową płytkę posłuchałem sobie dzisiaj kilka razy no i powiem, że fajne to. Stary poczciwy deciorek zajeżdżający często w okolice placu budowy z walcami drogowymi. Na całe szczęście tego doomu nie jest sporo i klasyczny death metal przeważa. No i chyba bardziej wyczaiłem swoisty klimat Autopsy na tej płycie niż walcownię od Incantation.

[yog]

Całość 16 września.

[Zsamot]

Właśnie słucham. Nie wiem, dlaczego Noise wskazuje tu na mocne wpływy Paradise Lost. Ja bym od razu zastrzegł, że bardzo wczesnego to raz, a dwa też są one subtelne i nie są żadnym wyznacznikiem.

[Hajasz]

Oznajmiam, że nowy album IE ani mnie ziąbi ani mnie pali. Nie jest to złe ale zbyt dużo tu tych doomowych wjazdów i robi się nudna sraka. Kiedy jadą wtedy jest zajebiście, wszystko ładnie się spina, instrumenty i wokal. Wtedy jest moc ale kiedy zjeżdżają w doomy robi się ciężko strawnie. Karolek coś wspomniał o Paradise Lost i wpływach no i ekipa z Noise ma rację bo dosyć dużo jest tu gitar paradisowych. Już w otwierającym album kawałku wjeżdżają te charakterystyczne Mackintoshowe riffy a dalej prawie w każdym kolejnym numerze się pojawiają. Ot tyle w temacie Paradise Lost bo więcej cech wspólnych nie ma. Sumując całość dobry album ale za dużo tutaj pałowania się zagładą kiedy wpierdol przychodzi o wiele łatwiej i naturalniej.

[Czit]

Oj tak. Zapowiadało się brzmieniowo i pierwszym numerem rewelacja, ale niestety z czasem album traci impet i zaczyna nużyć.

Ogólnie nie jest źle, jest dobrze, a nawet dobrze z plusem, ale jednak za mało konkretów.

[Vortex]

Pełna zgoda, co do tego że słychać tu paradajsow z wczesnych ich czasów, i że to nie porywa zbytnio.

[Szajtan]

Trzy nowe utwory na dobre wejście w nowy tydzień.

[DiabelskiDom]

Słuchałem sobie w ostatnich tygodniach obydwu albumów i powiem tak: pierwszy dużo lepszy. Na drugim, mam wrażenie, nieco zmiękła im rura, bo lecą w jakąś taką rzewną toporność, jak, nie przymierzając, wyspiarskie "death" doomy. Nie cały czas oczywiście, bo jednak granie konkretami jest ciągle obecne, ale jest tego sporo w porównaniu z debiutem. Na Punishment in Flesh za to prawie cały czas jest gęsta jazda i z tego co czytam, to są tam trzy gitary, co bardzo fajnie wypada w głośnikach, bo sound po prostu miażdży. Do tego kapitalny wokal, który w połączeniu z tą gęstwą wioseł brzmi momentami jak jakieś Rippikoulu na Musta Seremonia. Najlepsza opcja dla takiej muzyki.

EDIT: Sprawdziłem także ostatnią EPkę i niestety, spizdowacenie postępuje. Jak tak dalej pójdzie zaczną brzmieć jak jakiś Mourning Beloveth albo inne MDB.

[Szajtan]

"Pain Effulgence" to trzeci album zespołu wydany przez Profound Lore Records 22 sierpnia 2025. To potężny kawał death/doom metalu, bez półśrodków - brutalność przeplata się z doomowym ciężarem i klaustrofobiczną atmosferą katakumb. Brzmienie jest gęste i przytłaczające, wokale brzmią jak echo z grobowca, a całość przywołuje ducha fińskiej i brytyjskiej szkoły lat 90. Monumentalny, ponury i jednocześnie cholernie wciągający materiał.

[Hajasz]

Jakoś na przerwie czasowej sobie ten płyt wrzuciłem w kabinie i kiedy minęły te dwa kwadranse sam siebie zapytałem "Ki chuj wodę mąci???".
Strasznie "dziwna" to płyta. Pamiętam, że poprzednia mocno wjeżdżała w paradajsowanko co nie oznaczało, że jest fajnie. Nowa przywitała mnie szlagiem z napisem Immolation, Incantation a momentami nawet Suffocation lecz ta ekstaza była bardzo krótka bo zaledwie przez trzy pierwsze tracki. Potem zaczyna się dziać coś dziwnego bo znowu pojawia się paradajsowanko z jakimiś dysonansami w stylu, że 10 sec ognia a potem stroimy się i znowu a potem jakieś takie dziwnie sztuczne doomowanko. I tak mijają kolejne trzy tracki, przy których opierdoliłem kebsa, ogarnąłem kabinę a nade wszystko byłem szczęśliwy, że zrobiłem to podczas tych trzech numerów. Widząc na wyświetlaczu numer tytułowy pomyślałem "dobra to są dźwięki tego albumu" i faktycznie zrobiło się w chuj ciężko, mrocznie, ponuro jakby człowiek przez dwa tygodnie nie mógł się wysrać ale nie cierpi tylko się tym ekscytuje. Jest kierwa cios taki, dajemy radę i chociaż boli to nie damy po sobie poznać. Płyta zamyka się siódemką czyli najdłuższym kawałkiem albumu i tu już mamy wszystko naraz co jest grane na albumie. Przypomniał mi się kultowy Quake, który pamiętam jak odpaliłem pierwszy raz i zacząłem grać i już na pierwszym poziomie spotkało mnie wszystko to co potem miało być dalej. Zero zaskoczenia, szoku. Nic. Szedłem jak burza bo znałem to na pamięć i nawet finałowy boss był na zasadzie trudniej się do niego dostać niż jego samego ubić. Taka właśnie jest ta płyta. Nudna, przewidywalna, odnoszę wrażenie jakby to jakaś AI im to wygenerowała. To jednak wolę wrócić do tej dwójki i posłuchać paradajsowanka bo tam to było jakieś takie naturalne a tu chyba miało być kraftowo a nie wyszło.