Uważaj, bo są na tym forum indywidua, które zaraz się zesrają, że musisz mieć odpowiednio pliczki opisane, żeby się podobało albo nie podobałomork pisze: 7 mies. temu Nigdy nie porównywałem tych zespołów. W Death doom i Epic doom czego innego szukam i czego innego oczekuję.
mork pisze: 7 mies. temu
Utwór świetny, nic odkrywczego ale po fatalnej Black Star od Candlemass potrzebowałem czegoś solidnego w tematyce doom.
Owsik wkurwiony na totalną amatorkę, a oni pitolą o opóźnionych lotach. Słabo to wyszło.
PL był szczery gdzieś tak do Draconian Times. Potem zbyt poszli w Depeszowanie, choć to też dobre granie. Taki Tragic Idol, to świetna płyta, choć trochę nagrana pod kucowy sentyment. Plague też świetne. Trzymają poziom, choć to już nie te emocje, bo i lat im przybyło. Podobnie z Metą. Myślę, że szczerość jest tak do 40 - 45 lat. Potem życie robi swoje, niezależnie od statusu. Kto tam jeszcze? Katatonia? Na Dead End Kings są przeca jeszcze sztos numery i trochę wypełniaczy. Trudno oczekiwać od gości po 50, że będą epatować nowatorstwem, szczerością i zachwycać jak na dokonaniach sprzed 20 lat. Ważne, że słucha się ich nadal z przyjemnością, choć już bez młodzieńczych uniesień.kataton88 pisze: 5 mies. temu Dla mnie PL na zawsze pozostanie jedną z najważniejszych i wpływowych kapel, ale jeśli szukam emocji i szczerości, to sięgam po... chciałem napisać "epigonów", ale to nieładne. Po kapele, które mocno się zainspirowały i zrobiły to po swojemu.
No, ale waćpan zdaje się nie pracuje w tzw branży twórczej? Chyba trudno zaprzeczyć, że największy entuzjazm i twórcze pomysły, mają młodzi? Te 40 czy tam 45, to takie umowne. Po prostu, od jakiegoś momentu, zaczyna się zblazowanie. Popatrz na wpisy starych kuców, które cenią tylko dema i debiuty. Domyślasz się zapewne dlaczego?Zsamot pisze: 5 mies. temu Nie wiem, co też takiego magicznego dzieje się w okolicach 40 lat, 45 też przegapiłem. Zmian nie odnotowałem. Za to pamiętam, że późno zaczynał lider Nile swoją przygodę z graniem, to pewnie u niego po 60-tce musi ta zależność zajść.
I podświadomie zawsze na nie czekam.
brawo.
Rudy i Megadeth, on ostatnio wszystkich supportuje.
Bardzo różne płyty.
Jest dokładnie odwrotnie bo choć DT to dobry album, to Icon jest dla mnie ich wizytówką. Brakuje mi na Draconian ciut zadumy i posępności. Owszem, numery są dobrze napisane, jest sporo zapamiętywalnych melodii , refrenów itd....ale za pogodny jest dla mnie ten album bym jakoś częściej wracał.Blind pisze: miesiąc temu Całościowo chyba wciąż za ich opus magnum uważam Draconian Times, ale Icon nie odstępuje.
Dla mnie Shades of God i Icon to ich bezapelacyjny top i tak jak zgodzę się, że Gothic ma słabsze punkty i może się znudzić, tak na tych dwóch takich już po prostu nie ma.Blind pisze: miesiąc temu Odkryłem jednak, że od początkowych albumów jak Gothic i Shades of God lepiej mi się słucha Believe In Nothing oraz Symbol of Life. Paradise Lost świetnie wypada w ponurych rockowych utworach z Hetfieldowaniem na wokalu.
Shades of God zaczyna się i kończy fenomenalnie, ale w środku albumu zawsze gdzieś uciekam myślami.
No bo to takie łatwe i przyjemne granie jest ...więc nie dziwię się, że większości się aż tak podoba. Ja do tej większości nie należę
ale to nie znaczy, że płyta jest słaba czy nawet przeciętna - tego nigdy nie stwierdziłem. U mnie poza podium. Rzekłem! 
Tam jest cios na ciosie, jedyne na co cierpi ta płyta, to przeładowanie pomysłów i pojawiający się momentami kompozycyjny chaos. o, kolega włączył Shades of God!!!
