Whiplash

[Nucleator]

Oto kolejny zajebisty zespół, który nigdy nie doznał takiego splendoru, jaki powinien na niego spłynąć. Ten amerykański band został sformowany w 1984 roku w New Jersey.

Chłopaki podpisali umowę z Roadrunner i pod jego szyldem wydali w 1986 roku fantastyczny album Power and Pain. To kawał esencjonalnego, szybkiego thrashu z fantastycznymi wokalami Tony'ego Portaro. Takie utwory jak Power Thrashing Death, Stage Dive czy Stirring The Cauldron to petardy rozpieprzające na strzępy.

Rok później już wydali jego następcę, Ticket to Mayhem, który dorównywał fenomenalnej poprzedniczce. Płyta nic nie straciła z agresji, ale kompozycje na niej zawarte były już bardziej różnorodne. Jedna z nielicznych udanych ballad thrashowych Last Nail in the Coffin sąsiaduje z oprawionym w fantastyczne riffy The Burning of Atlanta, a jest jeszcze szybki i mocny strzał w ryj w postaci Snake Pit.

W 1989 roku przychodzi na świat natomiast Insult ot Injury, który przynosi zmiana wokalisty. Whiplash zaczął brzmieć jak Nuclear Assault, a sam album choć zebrał całkiem wysokie oceny, to nie miał startu do Power i Ticket.

Z powodów problemów natury finansowej zespół został rozwiązany, ale w 1995 roku wraca do życia i nagrywa dwa niepotrzebne albumy Cult of One i Sit Stand Kneel Prey, nie mające prawie nic wspólnego z poprzednimi dokonaniami - zamiast tego mamy wpływy Alice in Chains. W 1998 roku wracają jednak do czystego thrashu, nagrywając udaną płytę Thrashback.

Od tamtej pory nagrali jednak tylko Unborn Again w 2009, który także jest całkiem porządnym kawałkiem metalowego grania.

Skład:
Tony Portaro - Guitars (1984-1990, 1993, 1995-1999, 2007-present), Vocals (1984-1988, 1998-1999, 2007-present) ex-Jackhammer, ex-Caligula, ex-M.O.D. (live), ex-Toxin
Will Winton - Bass (2023-present) Thanatotic Desire, ex-Slaughter for Sanity, ex-Lethal Affection
Mitch Hull - Drums (2024-present) Mean Street, Soften the Glare

▼ Byli muzycy

Rob Harding - Bass (1984) ex-Jackhammer
Pat Burns - Bass (1984) ex-Zero Hour, ex-Deathrash, ex-Sybil
Tony Scaglione - Drums (1984-1986, 1993, 1995-1996, 1998-1999, 2010-2011, 2015-2016) ex-Ambush, ex-Jackhammer, ex-Zero Hour, ex-Deathrash, ex-Ludichrist, ex-M.O.D. (live), ex-Slayer (live), ex-Cerebral Hemorrhage, ex-7 Licks, ex-Cause For Alarm, ex-Eightfold, ex-Mantra, ex-North Side Kings, ex-Raging Slab, ex-Sheer Terror (live)
Mike Orosz - Vocals (1984)
Tony Bono - Bass (1985-1990, 1993, 1998-1999) (R.I.P. 2002) ex-Cerebral Hemorrhage, ex-Metal Disciples, ex-Into Another
Joe Cangelosi - Drums (1987-1990, 2007-2010) Carnivore A.D., Uncivil War, ex-Cerebral Hemorrhage, ex-Death Corps, Brooklyn Militia, ex-Kreator, ex-Massacre, ex-Eliminate, ex-Moondog, ex-The Burn Victims
Glenn Hansen - Vocals (1988-1990) Brooklyn Militia, ex-Moondog
Dave Jengo - Guitars (1993) Revenant, ex-All Time Low, ex-Death Pact, ex-Parasyte, ex-Hexes
Henry Veggian - Vocals (1993) Revenant, ex-Regurgitation
James Preziosa - Bass (1995-1997) ex-Dropbox, ex-Mantra (USA)
Stewart Stevens - Bass (1995)
Warren Conditi - Guitars (1995-1996), Vocals (1996-1998) ex-Skull Session, ex-Apathy, ex-Polaris
Rob Gonzo - Vocals (1995-1996) ex-Smoke, ex-Steel and Stone, ex-Burn, ex-Sykohed
Bob Candella - Drums (1996-1997)
Rich Day - Bass (2007-2011) Uncivil War, ex-Death Corps, Brooklyn Militia, ex-Primal Scream, ex-Moondog, ex-The Burn Victims
Dank DeLong - Bass (2011-2022) ex-Leeway, All Bottom, DANK, Fuggitt, hUShh, The Psychedelicats, The Truants, The Von Ghouls
Dan Foord - Drums (2011-2014) ex-Krokodil, Sikth, ex-The HAARP Machine, ex-Labrat (live), ex-Meta-Stasis
Charlie Zeleny - Drums (2014-2015) ex-Behold the Arctopus, ex-Blotted Science, ex-Mythodea, ex-Joe Lynn Turner (live), ex-Jordan Rudess (live), ex-Castrofate (live)
Tom Tierney - Drums (2016-2018) Ravenmocker, Thrown into Exile, Our Dying World, Solaria, ex-Ashes of Amber
Ron Lipnicki - Drums (2018-2023) Cassius King, Dan Lorenzo, Metal Mike, Ministry of Hate, Verni, Vessel of Light, Dukes / Lorenzo, Grime Factor, Southern Shift, ex-Overkill, ex-Hades, ex-HavocHate

▼ Muzycy koncertowi

Jim DeMaria - Drums (2015) Blood Feast, Toxik, Angry Corpses (live), ex-Riphouse, Dukes, Gunfire-N-Sodomy, Planet Piss, Poois, Screwface, ex-Generation Kill, ex-Heathen, ex-Merauder, ex-Demolition Hammer (live), ex-M.O.D. ClassicTK, ex-FreeBass
Will Winton - Bass (2022) Thanatotic Desire, ex-Slaughter for Sanity, ex-Lethal Affection
Rider Johnson - Drums (2023) Breaker, Rippr'd, ex-Assailant, ex-Warlord Messiah, ex-Burning Caskets, ex-Razor
Fabio Alessandrini - Drums (2024) Annihilator, Axe & Ashes, Bonfire, Enemy Eyes, Livin'Evil, Metal Order, Postvorta, Project Arcadia, Reaper's Mourning, Reptalien, Saltpig, Sandfinger, TDW, Temporal Dystopia, Tides of Technocracy, Vescera, Enforcer (live), Fifth Angel (live), Gengis Khan (live), ex-Nitehawks, Last Temptation, Lockhart, Monster Killer, ex-Bastet, ex-Primal Tyrant, ex-Raven (live), ex-Turilli / Lione Rhapsody (live), ex-Surge Assault (live)
Mitch Hull - Drums (2024) Mean Street, Soften the Glare

Dyskografia:
1984 - Fire Away [demo]
1984 - Thunderstruk [demo]
1985 - Looking Death in the Face [demo]
1986 - Power and Pain
1987 - Ticket to Mayhem
1989 - Insult to Injury
1995 - Whiplash '95 [demo]
1996 - Cult of One
1997 - Sit Stand Kneel Prey
1998 - Power and Pain + Ticket to Mayhem [kompilacja]
1998 - Thrashback
1999 - Messages in Blood [kompilacja]
2009 - Unborn Again
2013 - Sword Meet Skull, Skull Meet Sword [single]
2016 - Revolution Starts Here [split]
2020 - The Roadrunner Years [kompilacja]
2025 - Thunderstruk: 1984-1985 Demos / Live at CBGB's 1985 [kompilacja]
2026 - Roar




MA: https://www.metal-archives.com/bands/Whiplash/310

[deathwhore]

Dwie pierwsze płyty, składak demówek z jakimiś koncertami - tyle mam i bardzo lubię. Jedna z moich ulubionych kapel z USiA grających czystą odmianę thrashu, czyli muzyki, która poza kilkoma wyjątkami po prostu mnie nudzi. Co mi się niesamowicie podoba - słychać, że chłopaki się nie oszczędzają. To nie jest po prostu odegrane, ładnie od szablonu, to jest wściekłe nakurwianie w instrumenty - przecież kurwa jak tego się słucha, to ma się wrażenie, że Bono to zaraz wyrwie struny od basu, a Portaro zedrze gardło, w ogóle się nie oszczędzają. Kapele które osiągnęły dużo większy splendor po prostu przy nich nie istnieją, gdybym to ja miał układać jakieś "wielkie ćwiartki od thrash metalu" to Whiplash na pewno by się tam znalazł.

[Blind]

Ticket to Mayhem i Insult to Injury bardzo lubię. Czuć w tym pasję i zaangażowanie, a przy tym same utwory po prostu dobrze robią. Ta druga przeze mnie wymieniona jest w dodatku jeszcze bardzo przebojowa, więc można sobie nucić pod prysznicem.

[Rattlehead]

Pierwsze trzy płyty znakomite. Debiut i dwójka to ostry, treściwy i nieokiełznany thrash. Czuć tam trochę speed metalu i punkowych naleciałości. Insult To Injury to już bardziej techniczne granie ale również na bardzo wysokim poziomie. Po problemach w latach 90-tych te nowsze wydawnictwa amerykanów już tak dobre nie są, choć taki Thrashback np spokojnie można posłuchać bez wstydu i zażenowania.

Ogólnie kawał historii thrashowej i bardzo niedoceniana kapela.

[Szajtan]

17 lat to już kawał czasu, więc sam fakt, że Whiplash wraca z nowym pełniakiem, brzmi trochę jak wiadomość z innej epoki. „ROAR” ma wyjść 27 listopada nakładem Time To Kill Records. Co ciekawe, ten materiał był już wcześniej dostępny na CD podczas europejskiej trasy z Napalm Death, tyle że w limitowanej wersji pod tytułem „Thrashquake”. Teraz dostanie normalne wydanie jako „ROAR”, już z nową okładką Eda Repki.
Pierwszym numerem zapowiadającym płytę jest „Bullet Train” i powiem tak: po Whiplash żadnej rewolucji nie potrzebuję. Ma być szybko, riff ma ciąć, a całość ma mieć ten stary thrashowy nerw. Jeśli reszta płyty pójdzie w podobną stronę, mnie to wystarczy. Po tylu latach bardziej jestem ciekaw, czy Portaro i spółka nadal mają ten ogień, niż czy wymyślili coś nowego.