Manowar

[Hajasz]

Do takiej zajebistości to aż się prosi jakaś szklaneczkę napełnić.

[kurz]

Pomysł zdecydowanie niegłupi

[dj zakrystian]

Kręci się najlepszy Manowar. Fantastyczny hejwi, idealny do najszlachetniejszego z nośników.

No to mamy identyko, wg mnie też najlepsza ich płyta. Same szlagiery a na deser solo na przesterowanym basie i epicki Bridge of Death. Wyczytałem, że podczas tej samej sesji powstał Sign of the Hammer, które to niewiele ustępuje poprzednikowi.

[DiabelskiDom]

Ostatnio bardzo dużo leci u mnie Manowar. Przychylam się jednocześnie do opinii obywatela @kurz - Hail to England to najlepszy album. Niejako odkrywałem teraz te wszystkie stare albumy na nowo, bo styczność z nimi to miałem sto lat temu, raczej pobieżnie i raczej z innymi muzycznymi upodobaniami. I o ile takie Sign of the Hammer czy dwa następne jakoś wybitnie mnie nie porwały obłędem, to już Into Glory Ride oraz wspomniany wyżej Anglik grają co rusz. Hit na hicie, co tu dużo gadać, a perły w rodzaju Kill With Power, Gates of Valhalla czy Warlord to absolutne miazgi. Pewnie dużo też robi tu trwająca u mnie cały czas faza na klasyczne formy metalowe

[encyklopedia metalu]

Into Glory to jest monument z kości słoniowej, choć gdybym mógł coś z niego wywalić to Warlords, który z prosta strukturą pasowałby bardziej na Battle Hymns.
Z trójki i czwórki wywalić oba orgazmy instrumentalne DiMaio, a także All Men Play on 10 wraz z Animals i wydać jeden kosmiczny 50-minutowy album w 1984.

[DiabelskiDom]

Coś w tym jest, bo otwieracz ( jak dla mnie, to jak i cały Znak Młota) to taki hajpowany wszędzie a na mnie specjalnego wrażenia nie robi. Chociaż wczoraj jakoś tak wyszło, że śpiewaliśmy to wracając z koncertu

[yog]

Słucham sobie od wczoraj Battle Hymns nie wiem który już raz i co raz nie mogę się nadziwić, jakie William's Tale jest niedojebane. Na szczęście po tym cierpieniu jest zasłużona nagroda w postaci hiciora Battle Hymn, gdzie zostajemy przeniesieni na szczyty manowarowania.

[yog]

Fani Manowar w 2020:
- Kto by się spodziewał, że słomianowłosy mógłby tak postąpić!
Manowar w 1983:
- Hey, what's... What's this supposed to be!?
- She's only sixteen!!!!
- Eh, eh, she wanted it, man!

[Elementw]

jednak na szesnastce prokurator ręki nie trzyma.

[porwanie w satanistanie]

jednak na szesnastce prokurator ręki nie trzyma.

W USA? W większości stanów trzyma. No dobra, może nie w większości, ale w wielu.

[Elementw]

No, co robić.

[yog]

Słucham sobie dziś Hail to England nie wiem który już raz i co raz nie mogę się nadziwić, jakie Black Arrows jest niedojebane. Na szczęście po tym cierpieniu jest zasłużona nagroda w postaci hiciora Bridge of Death, gdzie zostajemy przeniesieni na szczyty manowarowania.

[Hajasz]

szczyty manowarowania.

Szczyty manowarowania są tu na jedynym takim kawałku w całej dyskografii "Achilles, Agony and Ecstasy in Eight Parts".

[DiabelskiDom]

Słucham sobie dziś Hail to England nie wiem który już raz i co raz nie mogę się nadziwić, jakie Black Arrows jest niedojebane. Na szczęście po tym cierpieniu jest zasłużona nagroda w postaci hiciora Bridge of Death, gdzie zostajemy przeniesieni na szczyty manowarowania.

Strach Cię ogarnia, jak mówią o false metalu, ot co.

[yog]

Nie, właśnie jak już przestają i się DeMaio popisuje to dopiero wtedy, jak gadają o false metalu to jest bardzo spoko. Gdyby ten kawałek wyjebać, to by było idealne 30 minutej sztosowanka, a jakby jeszcze Army of the Immortals było trochę lepsze, no, to już w ogóle by było pięknie.

[DiabelskiDom]

Najważniejsze, że nie ma tam All Men Play On 10. To świadczy o jakości albumu.

[dj zakrystian]

Nie, właśnie jak już przestają i się DeMaio popisuje to dopiero wtedy, jak gadają o false metalu to jest bardzo spoko. Gdyby ten kawałek wyjebać, to by było idealne 30 minutej sztosowanka, a jakby jeszcze Army of the Immortals było trochę lepsze, no, to już w ogóle by było pięknie.

Army of Immortals to akurat jeden z hymnów Manowar i tru metalu. Świetne riffy i solówy Rossa, Adams w formie ponadprzeciętnej. Nie wiem do czego tu się można przypierdolić?

[yog]

Do tego, że reszta płyty lepsza!

[Hajasz]

Co to jest ironia? Kiedy dwóch ludków gada o Manowar a nie byli na koncercie a tam jest armia fanów i każdy ma swoje hity i radzę cichutko mówić, że jakiś kawałek jest chujowy bo szlagi spadną z nienacka. Nie dotyczy Nessun Dorma i An American Trilogy chociaż w tym drugim przypadku radziłbym uważać.

[yog]

Nessun Dorma rządzi. Takie moje guilty pleasure. Kiedyś się uczyłem do egzaminu i całą noc tylko tego słuchałem, a może i dwie noce. Koślawe wykonanie, ale co z tego!

[porwanie w satanistanie]

Widzę, że nikomu nie chciało się już nawet odnotować, że potężny Manowar znów się sromotnie zesrał?

[pit]

O kurła. Koncept "album" z mówionymi partiami, pianinkiem i śpiewem na głosy. Tak się robi porządny antyczny metal (no homo), niech się Völur uczy.

[yog]

Chyba nawet w Grecji to zaprezentowali po raz pierwszy, ale fakt, nie chciało mi się odnotowywać.

[dj zakrystian]

To jakieś słuchowisko a nie trv metal!

[yog]

Nieopatrznie włączyłem i no, no, nie wiedziałem, że teraz wieczorynki nagrywają. Z tych 5 kawałków to ostatni brzmi jako tako jak Manowar, reszta to jakiś bullshit. Dobrze, żeśmy tego Rossa the Bossa zobaczyli, bo tam był sztos za sztosem, z jednym wyjątkiem, zaś na czymś takim jak tu, to by trzeba na papierosa wyjść albo trzy, a już nie palę.

[dj zakrystian]

Nieopatrznie włączyłem i no, no, nie wiedziałem, że teraz wieczorynki nagrywają. Z tych 5 kawałków to ostatni brzmi jako tako jak Manowar, reszta to jakiś bullshit. Dobrze, żeśmy tego Rossa the Bossa zobaczyli, bo tam był sztos za sztosem, z jednym wyjątkiem, zaś na czymś takim jak tu, to by trzeba na papierosa wyjść albo trzy, a już nie palę.

Potężny Indianin DeMaio powinien dawno zagadać do Rossa i poprosić o powrót do Manowar. Chyba nic takiego miejsca nie miało? Sam Ross wspominał, że wracać raczej nie chce, pewno czeka na pierwszy krok ze strony Wodza. Kolejny przykład mody na sukces.

[encyklopedia metalu]

"Where Eagles Fly" ma chyba z 10 lat już, a reszta to ścierwo niegodne straty czasu, od 2012 ta ekipa to chodzący trup.

[yog]

(...) czy arcydzieło, jakim jest Bridge of Death - co tam wyprawia Adams z wokalem, co tam robi Ross, no po prostu szok, a gdy demoniczny głos wypowiada:

Dark lord I summon thee
Demanding the sacred right to burn in Hell
Ride up on Hell's hot wind
Face one more evil than thou
Take my lustful soul
Drink my blood as I drink yours
Impale me on the horns of death
Cut off my head release all my evil

to ciary po całym ciele przechodzą.

Eeeee tam, najlepszy to jest fragment: I know the one who waits... SEJTAN! is his neeejm, across the bridge of death, there he stands, in fleeeejm.

A tak poza tym, to Sign of the Hammer to najlepszy Manowar z takimi hitami jak miażdżący niewiernych Thor, orgazmiczne basowanko w Mountains, tytułowy czy Gaajanaaaa, tum tum. Nawet basowe solo tam nie psuje dramaturgii. Hejl hejl tu Inglend na miejscu drugim, bo strona A masakruje. Z Rossowych płytek zdecydowanie najgorszy jest natomiast Fighting the World, tam się już chyba zaczyna pisanie kawałków głównie przez Indianina i połowa płyty trudna jest do przebrnięcia, a druga połowa opiera się w głównej mierze na prostackich refrenach powtarzanych do zajebania. Into Glory Ride też cios za sprawą hiciorów pokroju Sikret of stijal, Hatred czy Revelation, no i Battle Hymny fajne, ale jak dla mnie troszkę za dużo tam jeszcze bluesowanka. Kings of Metal jednocześnie ukoronowanie stylu i zwiastun upadku.

[dj zakrystian]

Na Fighting the World, wszystkie numery napisał Indianiec, sprawdziłem.

Battle Hymns 7/10
Into Glory Hole 9/10
Hail to Jukej 10/10
Sign of the Hamster 9/10
Fighting the World 7/10
Kings of Metal 8/10
Triumph of Steel 9/10
Louder than Hell 7/10
Warriors of the World 7/10
Gods of War 6/10
Lords of Steel 6/10 (brzmienie tej płyty to jakiś dowcip indiański).

[Elementw]

Nikt nie zaprzeczy, że białe jest czarne a czarne jest .... Czy coś! Gdyż każdy wie ,że Manowar ma to coś co nas wabi i uciesza. I nawet na ostatnich produkcjach znajdujemy ,,ducha" .

[dj zakrystian]

Ultra wymiatacz Angelo Batio został nowym wiosłowym Manowar. Powinni go zwerbować tuż po aresztowaniu pedofila.

[Elementw]

No to zobaczymy.

[Hajasz]

No to zobaczymy.

Nominuję ten post jako informacja dekady.

[Elementw]

Ja też nominuję, czy cokolwiek to znaczy.

Podzieł nagrody fifti/ forti oczywiście.

[karp]

Odświeżam sobie Heaven and Hell i wtem! Nic nowego, bo nie jest tajemnicą czyim technicznym był DeMaio, ale... Lady Evil mogłoby się znaleźć na Battle Hymns i nikt by się nawet nie zorientował, że coś jest nie tak. Tytułowa Heaven and Hell zresztą też. Ba! Nawet słychać, że brzmieniowo i produkcyjnie się wzorowali (oczywiście mieli też niższy budżet), plus Ross ma podobne solowe zagrywki do Iommiego, a De Maio do dziś nadużywa linii basowej z Heaven and Hell.

[Szajtan]

Manowar wypuścił singla Laut Und Hart Stark Und Schnell dla niemieckich fanów.

Jakoś nie powala to na kolana wolę posłuchać starych płyt albo młodego pokolenia co czerpie z ich twórczości.

[Lis]

[DiabelskiDom]

Stwierdziłem, że posłucham sobie Znaku Młota i kurczę, fajnie weszło dzisiaj. Aż sobie drugi raz puściłem rano, a teraz zaraz poleci trzeci. Otwieracz to dalej meh, ale jakoś tak łaskawiej spojrzałem na resztę i chociaż drugi i trzeci album dalej lubię najbardziej, tak czwórka mocno podniosła notowania swe. Minimalnie gorsze od Kings of Metal, sporo lepsze od Fighting the World.

[yog]

Fighting the World mega słabe jak na płyty z Rossem, na srogą mieliznę wikiński statek manowarriorsów wpłynął wtedy, a Sign of the Hammer rules przepotężnie i na zawsze eternal! Otwieracz to taki tam rock and rollik dla gawiedzi, ale gdzieś tak od 3 kawałka zaczyna się bezlitosna dekapitacja falsemetalowców i trwa do samego końca, a Thor, tytułowy, Gajana czy Mountains to szczyt (hie hie) manowarowanka i hiciory na równi ze stroną A Hejl tu inglend (hejl hejl hejl).

[DiabelskiDom]

Na Fighting the World są ze dwa ostre hity (Black Wind, Fire and Steel oraz tytułowy) a resztę to nawet średnio pamiętam, może poza jakimś Carry On. Kings of Metal za to bardzo lubię w całości, a zamykający Blood of the Kings to dla mnie ścisła czołówka manowarowania, i jeden z trzech ich najlepszych numerów. Zawsze mnie rozkurwia.

Co do dwóch ulubionych płyt, czyli Into Glory Ride i wspomnianego przez Ciebie Hail to England, to dla mnie żadna tam strona A czy B, bo obie płyty w całości dojebane, a nawet i rokendrolik otwierający drugi album bije na łeb rokendrolik z początku Sign of the Hammer

Następnych, po Królach to w sumie nie znam, miałem przed poprzednią Byczyną posłuchać i w końcu nie posłuchałem. Ale chuj tam, kiedyś przyjdzie i na nie pora.

[Nucleator]

Co do dwóch ulubionych płyt, czyli Into Glory Ride i wspomnianego przez Ciebie Hail to England, to dla mnie żadna tam strona A czy B, bo obie płyty w całości dojebane[/l]

Dokładnie. Dla mnie minimalnie lepsze Into Glory Ride, z ciosami pokroju Gates of Valhalla czy Secret of Steel, ale oba wspomniane przez ciebie albumy to topka dokonań Manowar.

[dj zakrystian]

Do Louder than Hell byli świetni, z przebłyskami na wybitność. Potem Warriors of the World, bardzo nierówne, ale kilka szlagów jest i nawet to Nesun Dorma fajnie brzmi. Gods of War to dobra epka z niezłymi szlagierami plus napuszone megalomanią orkiestracje. Reszta jest milczeniem. Srogie rozbicie łba o glebę. Tylko Rolf Wild może stawać w szranki w takim epickim upadku.

[kurz]

to dla mnie żadna tam strona A czy B, bo obie płyty w całości dojebane

Po prostu nie rozumiesz mechanizmu pierwszej i drugiej strony. W czasach winyli (i kaset!) to był naturalny podział. Tak była ta muza nagrywana. Najbardziej genialne dzieła też się charakteryzują takim zróżnicowaniem. Weźmy Paranoid Sabbathów. Jest tam wyczuwalna gołym uchem różnica w brzmieniu i doborze kawałków, mimo że jako całość jest to spójny materiał. Dopiero era CD zmieniła ten sposób nagrywania. Dla mnie naturalny i którego renesans, w jakimś tam nieznacznym stopniu, nadszedł.

[DiabelskiDom]

Ale mi nie chodziło o brak zrozumienia dla takiego podziału, bo ten jest dla mnie jasny. Miałem na myśli fakt, że obydwie płyty są w całości zajebiste i wydumany podział na strony, rzekomo będące na różnym poziomie jakości jest czymś, z czym się, w przypadku tych płyt, nie zgadzam.

[yog]

Oj, uczestniczyłby.

[dj zakrystian]

No ciekawe jak to wypadnie na żywo? Ci goście zbliżają się chyba do 70-ki.

[yog]

Eric Adams to chyba ma już ponad 70, ale bym się za bardzo nie obawiał, bo bym pewnie i tak jego wokalu za dużo nie słyszał, drąc samemu mordę.

[dj zakrystian]

Faktycznie, Adams 71 lat. Ciekawe czy MA Batio zagra z nimi? Joey deMaio trochę nadgryziony zębem czasu, ale gra nadal sprawnie.

[dj zakrystian]

Poszła gadka o ManowaR na szołtboksie, to odświeżyłem Triumph of Steel. Nic ta płyta się nie zestarzała. Przede wszystkim, rewelacyjne brzmienie. Indianin jeszcze nie znał pro tools i komputerkowej obróbki dźwięku, dzięki czemu wszystko brzmi naturalnie, ale i potężnie. Struny grubego, choć w zasadzie chudego, bo DeMaio używa specyficznego basu, chłoszczą pozerów bez litości. Na garach nie ma co prawda wąsatego, który chyba wtedy zmagał się z początkiem paskudnej choroby, ale jest godny następca. Rhino okłada gary w sposób bardziej thrashowy. Opus magnum płyty, to prawie półgodzinny Achilles, gdzie jest miejsce i na epicki heavy i thrashowe gonitwy, są też popisy, czy jak kto woli, masturbacje każdego z instrumentalistów. Świetny klimat robią wszystkie efekty, jak szczęk metalu, indiańskie modlitwy, dzwony i galop kucy. Wybitna płyta.

[biały86]

Tryumf - zdecydowanie najlepsza płyta "myślących-że-są-barbarzyńcami"

Nie nazwałbym co prawda Achillesa opus magnum, trochę tam wypełniaczy, niepotrzebne te całe "popisy". Najbardziej jaskrawy to solówka na perkusji sam nie wiem ile minut trwająca i nie wiedzieć po co. Nawet nie wiedziałem do tej pory, że to nie Wałęsa grał, ale nic to nie zmienia.
30min długość utworu też jest myląca. Tak na prawdę to klika połączonych kawałków. W oryginale jest "Extasy & Agony in eight parts" co odpowiada na pytanie ile.
Po co to zlepili? Chyba tylko po to, żeby wkurwiać ludzi przewijających do ulubionego kawałka na diskmenie (tak, się było bananem, się szpanowało diskmenem z tryumfem)

Pełna zgoda co do brzmienia, które dosadniej będę nazywał szczytowym osiągnięciem grupy, powtórzone chyba tylko jeszcze na Lauder than Hell, a zapowiadane na Kings (bo takie np Warriors of the World to już zupełnie nie to)
Płyta najbardziej kompletna pod tym względem. Od łojenia dupska w rytm posępnego groove w Daemon`s Whip, Przez totemiczne łomotanie basem w Spirit Horse, po ryczącego smoka zrobionego gitarami. Nawet ta ballada pod koniec jakoś siedzi w całokształcie, pomimo, że trochę jak z disneja.