Panopticon

[Vortex]

Jednoosobowy projekt Atmospheric Black/Folk Metal z USA, stworzony przez Austina Lunna w 2007 roku. Na końcu 2008 opuścił zespół Anagnorisis, aby całkowicie zająć się własnym projektem. W 2008 wydał album Panopticon, a w 2009 split z Lake Of Blood, później z Wheels Within Wheels, a także album Collapse.

Nazwa pochodzi od specjalnie zaprojektowanego więzienia.

Skład:
A. Lunn - Everything (2007-present) Agnosis, Ahamkara, Dämmerfarben, Kólga, Seidr, Throndt, Plainwords, ex-Anagnorisis

▼ Muzycy koncertowi

Andy Klokow - Bass (2016-present) ex-Obsequiae (live)
Ray Capizzo - Drums (2016-present) Falls of Rauros, Obsidian Tongue, Shabti
Tanner Anderson - Keyboards (2016-present) Crypt Sermon, Majesties, Obsequiae, Hulder (live), ex-Celestiial, ex-Autumnal Winds, Hiraeth Eschar, ex-Azrael, ex-Burning
Nostarion - Cello (2019-present) Dämmerfarben, Dystertid, Funeral Procession, Idhafels, Throndt, Vyre, Folkearth, ex-2Excess, ex-Autumn in Frost, ex-Enid, ex-Seelenfrost, The Evening (Deu), ex-Cerberus (live), ex-Folkodia, ex-Ulfsdalir, ex-Fetus Excavation
Aaron Charles - Guitars (2019-present) Blood Chariot, Falls of Rauros, Rhûn, ex-Feral
Charlie Anderson - Violin (2019-present)

Jake Quittschreiber - Guitars (2016-2019) ex-Circadian Ritual, Quercus Alba

Dyskografia:
2008 - Panopticon
2008 - La passione de Sacco & Vanzetti [single]
2009 - Panopticon / Lake of Blood [split]
2009 - Panopticon / Wheels Within Wheels [split]
2009 - Collapse
2010 - ...on the Subject of Mortality
2010 - Panopticon / When Bitter Spring Sleeps [split]
2010 - Skagos / Panopticon [split]
2011 - Panopticon / Wheels Within Wheels II [split]
2011 - Social Disservices
2012 - Kentucky
2013 - Vestiges / Panopticon [split]
2014 - Brotherhood [split]
2014 - Roads to the North
2015 - Autumn Eternal
2016 - Panopticon / Waldgeflüster [split]
2016 - Revisions of the Past [kompilacja]
2017 - Sheep in Wolves' Clothing [single]
2018 - The Scars of Man on the Once Nameless Wilderness (1 and 2)
2019 - The Crescendo of Dusk [EP]
2019 - .​.​.​Scars II (The Basics) [live]
2020 - Nechochwen / Panopticon [split]
2020 - Panopticon / Aerial Ruin [split]
2020 - Beast Rider [EP]
2020 - Live Migration [live]
2021 - .​.​.​and Again into the Light
2022 - Live in Belgium [live]
2022 - The End Is Growing Near [EP]
2023 - Cedar Skeletons [single]
2023 - The Rime of Memory
2025 - Laurentian Blue
2025 - Songs of Hiraeth [kompilacja]
2025 - The Poppies Bloom For No King [EP]






MA: https://www.metal-archives.com/bands/Panopticon/126117
BC: https://thetruepanopticon.bandcamp.com/music
BC: https://theflenser.bandcamp.com/music

[DiabelskiDom]

Bardzo lubię potężny, klimatyczny aczkolwiek niepozbawiony wściekłości album "Roads to the North". Jedyny, który mam na półce bo też spośród słyszanych przeze mnie materiałów jest najlepszy. "Autumn Eternal" mimo, że kontynuuje stylistykę poprzednika już mnie tak bardzo za serce nie chwycił. Ciekawy był też album "Kentucky", bardziej zwrócony ku country, którym poprzetykane były blackmetalowe numery o wiele częściej niż na Drogach Ku Północy.

[Vortex]

Mam podobne odczucia. Widzę po sieci że "Autumn Eternal" zbiera lepsze recki niż roads, ale bliższy memu sercu zdecydowanie jest ten z 2014 roku.

[RottenLife]

O widzę że mam 3 albumy do nadrobienia, prawie zapomniałem o tej kapeli.

[Endymion]

Poleci ktoś coś ciekawego z dorobku tej grupy do przesłuchania??

[Onufry]

Szczerze, to chyba tylko album Kentucky. Dość oryginalny koncept, fajnie się tego słucha. Reszta twóczości jednak potwierdza, że amerykanie raczej w black metal nie umieją (z paroma wyjątkami).

[Hajasz]

@Up no ciężko się z tym nie zgodzić ale taka jest prawda. Potwierdzam, że Kentucky to ich najlepszy album, cholernie oryginalny i ciekawy koncept. Potem płyta Roads To The North i ewentualnie ostatnia choć obie stawiam zdecydowanie niżej niż wspomniane Kentucky.

Poza tym Panopticon jest reprezentantem stylu, który nazywa się Cascadian Black Metal i jest to osobny odłam black metalu, do którego zaliczają się amerykańskie zespoły z okolic obszaru pasma Cascadowego rozciągającego się od Południowej Kolumbii Brytyjskiej przez Waszyngton i Oregon do Północnej Kalifornii.

[Onufry]

Niby tak, ale ten nurt jest chyba nieco na siłę, bo jakoś nie znajduję wśród reprezentujących go zespołów niczego szczególnie wyróżniającego ani łączącego.

[yog]

Ja znajduję - nudzą mnie one wszystkie

[Nucleator]

Pierdolicie - jest kilka ciekawych zespołów jak Addaura, Skagos czy Wolves in the Throne Room. Choć z drugiej strony dla mnie to po prostu atmosferyczy black i tyle, a te łatki typu cascadian, north itp. mnie nie interesują. Panopticon też ma parę fajnych wydawnictw - Kentucky to obowiązek, znakomita płyta oparta na bardzo ciekawym koncepcie. Amerykański klimat aż się z niej wylewa. Ponadto dwa ostatnie albumy - Roads to the North i Autumn Eternal, choć do tego drugiego to trzeba w odpowiednich warunkach słuchać - bo sprzątając przy nim czy przeglądając internet nic z niego nie będziesz pamietał. Pozostałe wedle uznania.

[DiabelskiDom]

Żadne tam Kentucky, Drogi ku Północy to najlepszy ich (jego) album. Z prostej przyczyny - tam są najlepsze kompozycyjnie numery, na następcy ze świecą takich szukać.

[Vortex]

@Up tutaj ja postawię pieczęć, bo zdanie mam identyczne, na tym krążku wysiany jest piękny klimat, który mnie bardzo łatwo pochłania.

[Hajasz]

Panopticon wydał 2h kolosa. Płyta The Scars of Man on the Once Nameless Wilderness dostępna od jutra jako dwie osobne płyty ale komplet.



Disc 1
1. Watch the Lights Fade 03:46
2. En Hvit Ravns Død 09:38
3. Blåtimen 06:49
4. Sheep in Wolves Clothing 06:52
5. A Ridge Where the Tall Pines Once Stood 03:42
6. En Generell Avsky 06:09
7. The Singing Wilderness 09:47
8. Snow Burdened Branches 11:24
58:07

Disc 2
1. The Moss Beneath the Snow 12:16
2. The Wandering Ghost 03:53
3. Four Walls of Bone 07:53
4. A Cross Abandoned 05:58
5. Beast Rider 04:12
6. Not Much Will Change When I'm Gone 05:00
7. Echoes in the Snow 03:30
8. The Itch 05:15
9. At the Foot of the Mountain 09:08
10. The Devil Walked the Woods 03:25
01:00:30

[Vortex]

Mam nadzieje, że to zwiastun nowego albumu. Swoją drogą całkiem spoko jest ten składak.

[yog]

Szczerze podziwiam, że znajdujecie cierpliwość do Panopticon, też bym tak chciał

[Hajasz]

Szczerze podziwiam, że znajdujecie cierpliwość do Panopticon, też bym tak chciał

Ja nie znalazłem cierpliwości do tej płyty i szybko wypierdoliłem ja do kosza. Jak na zespół, który czarował w Kentucky i na Drodze Na Północ ten album to niestrawne gówno przy którym niepotrzebnie straciłem z 30 min mojego życia.

[DiabelskiDom]

Pierwsze kawałki bardzo obiecujące, jak puściłem pierwszy raz to myślę sobie "Wow, po średniej "Autumn Eternal" tendencja zwyżkowa!" ale im dalej się w ten album wgłębiałem tym wacek bardziej opadał. A jak już weszła druga, americano-folkowa płyta to już w ogóle kaplica. Nie to, że mam coś do takiego grania, ale nie czytając wcześniej opisu nastawiłem się na metalowe granie przez całość dwugodzinnego materiału. I guzik, siedzę i czekam na przester a tu co kawałek to akustyki i monologi. Ale dobra, następnego dnia, wyspany, wziąłem się za ten album raz jeszcze z odpowiednim nastawieniem. Cóż, wynudziłem się jak mops. Czekałem z utęsknieniem na wyłapanie sztosa pokroju "Where Mountains Pierce the Sky" ale dupa. Wymęczona, wydłużona i ziewogenna płyta. Niestety, projekt Lunna usilnie stara się wszystkim udowodnić, że jest projektem tylko dwóch płyt.

[porwanie w satanistanie]

Kurde, a ja co prawda niewiele pamiętam, bo przy pracy słuchałem, ale wiem, że klimat mi zrobiło bardzo fajny, przy czym ta druga płyta chyba nawet bardziej.

[yog]

@porwanie w satanistanie nie jesteś chyba sam, bo ta płyta plasuje się aktualnie na rateyourmusic na 5 miejscu albumów 2018 roku

[Lis]

Też jestem ciekaw tej drugiej płyty. Cała utrzymana w stylistyce americana/folk, coś dla mnie.

[dj zakrystian]

Szczerze podziwiam, że znajdujecie cierpliwość do Panopticon, też bym tak chciał

Ja nie znalazłem cierpliwości do tej płyty i szybko wypierdoliłem ja do kosza. Jak na zespół, który czarował w Kentucky i na Drodze Na Północ ten album to niestrawne gówno przy którym niepotrzebnie straciłem z 30 min mojego życia.

Codziennie tracisz coś z zycia, lepiej na Panopticon niż oglądanie wiadomości

[pit]

- jeden z lepszych coverów Amebix

Ostatni album Panopticon jest najlepiej ocenianym albumem metalowym w tegorocznym podsumowaniu thequietus.com (bo chyba nikt nie uznaje już Årabrot za zespół metalowy?).

Edit. śmieszna rzecz, bo tak jest w podsumowaniu głównym, a właśnie zajrzałem na listę poświęconą samemu metalowi i Panopticon nie ma tam wcale, widocznie dla redaktorów thequietus to nie jest metal, ale np. The Body jest

[Vortex]

Nawet spoko epeczka wyszła

[Vortex]

Zajebisty live, serio, najlepszy Panopticon w wersji koncertowej, bez chicken kentucky, wyborny materiał.

[Zsamot]

A ja teraz, w okresie pseudo zimy, znajduję więcej nastroju do tego typu grania. Nie ukrywam, że najmocniej mi przeszkadza brak sklepu muzycznego z czasów studenckich w Katowicach. Człowiek naściąga tyle rzeczy, a potem one leżą... Tymczasem album/y z roku 2018 są taką ciekawą propozycją w klimatycznym black metalu (pal licho te odmiany), która po prostu płynie. Nie oczekuję tu hiper odkryć, ale dobrych kompozycji. i te - wbrew narzekaniom - tu się znajdują.

Nie jest to żaden top, ale stanowczo warto mieć na półce, nawet jeśli nawet lekko pokryte kurzem.

[GracSol9]

new track chyba do nadchodzącej płyty

[DiabelskiDom]

Po Roads to the North nic specjalnie ciekawego już nie wyszło, ale ze względu na sentyment sprawdzę nówkę jak wyjdzie, chociaż wielkich nadziei nie żywię.

[pit]

Jeszcze jeden nowy kawałek. Z redneckiego instrumentarium brakuje tylko tarki do prania i słojów po samogonie.

[Vortex]

Cały album słuchalny, ale nic nie wprowadzający. Plumkanie dla zainteresowanych.

[brzask]

Niestrudzony Austin Lunn ponownie nagrywa i snuje wizje swego atmo bm - The Rime Of Memory wyjdzie pod koniec listopada
Jeden numer dostępny jest już, a więcej skrobnę jak będzie całość

[Vortex]

Pora idealna na takie granie, oby zaczarował tym razem.

[Vortex]

No i udało się. Świetnie połączył swój styl, z jako takim modern brzmieniem. Dla mnie świetny album.

[pit]

Wydaje się, że poza muzyką z Appalachów tym razem dorzucił solidną dawkę neo-folku. A riffy są naprawdę frostbitten.

[brzask]

Dla mnie Wilki zawsze były lepsze niż Panopticon, bo ci drudzy mają tylko dwie dobre płyty (Kentucky i Roads to the North) a Wilki mają tylko jedną nieudaną (poprzednią - nowej nie znam).

Wg mnie Lunn ma zdecydowanie więcej dobrych płyt niż dwie które DD wymieniłeś.
Obie kapele zestawiłem w wątku Wolves ITTR celowo bo ostatnimi czasy złapałem się że częściej odpalam właśnie Wilki...a kiedyś było zdecydowanie odwrotnie.
Jakoś tam gust pewnie trochę ewoluuje, a i ostatnie 2 płyty P. nie powaliły przy pierwszym podejściu pamiętam - jedną z nich to akurat nawet na placku w prezencie dostałem..i tak sobie leży przykurzona. Mocno porozwlekane mi się to wydało i przy tym wtórne w odniesieniu do wcześniejszych. Poza tym z Panopticon to jakoś tak jest że to musi być ten czas i moment w roku by coś odpalić...no i tych nowych na razie nie mam ochoty jakoś bardziej zgłębiać;) ale kiedyś się wróci jeszcze.

Jakieś pół roku temu wrzuciłem sobie najbardziej oryginalny w dysko Kentucky a dopiero ze 2 dni temu ściągnąłem z półki wszystko co mam (fotka) i odpaliłem jedną z ulubionych (obok pierwszej części dwupłytowej The Scars of Man on the Once Nameless Wilderness) Autumn Eternal..no i panie - świetne wrażenia były.
Następny w kolejności poleci ten z duchami na okładce bo pamiętam że bardzo mi wchodził kiedyś - to jakaś kompilacja jest dwóch starszych materiałów czy coś w ten deseń..

[DiabelskiDom]

Ja pamiętam właśnie zawód spowodowany Autumn Eternal. Po bardzo dobrej Roads to the North czekałem na kontynuację jak na zbawienie, a gdy w końcu wyszła, to wzruszyłem ramionami i powiedziałem "aha". Kompletnie nieporywające mi się to wtedy wydawało, chociaż próbowałem kilka razy. Potem ogólnie się trochę obraziłem na naszego lewaka i jakoś tak zlewałem kolejne wydawnictwa (ostatniego słuchałem tego Scars coś tam - nudny, rozwleczony kolos, do budy).

Kentucky za to było dosyć oryginalne i dobrze je wspominam, chociaż też z dobre dwa lata nie słuchałem, albo i dłużej.

[brzask]

Ja pamiętam właśnie zawód spowodowany Autumn Eternal. Po bardzo dobrej Roads to the North czekałem na kontynuację jak na zbawienie, a gdy w końcu wyszła, to wzruszyłem ramionami i powiedziałem "aha".

Muszę sobie za niedługi czas odpalić też Drogi na Pólnoc i skonfrontować oba albumy na świeżo ...bo nie pamiętam tu jakiejś różnicy jakościowej między nimi.

[Lis]

To ja mam tylko te 4 i w sumie chyba póki co mi wystarczy. Kentucky oczywiście najlepsze, ale Autumn Eternal to też bardzo dobra płyta, chętnie do niej wracałem, średnio co drugi dzień, ostatniej jesieni. Obserwuje też insta Lunna, to kompletnie sfiksowany na punkcie natury gość, jak ktoś lubi ładne krajobrazy to polecam, północne USA może zachwycić.

[Thorgal]

Ciekawe, że i tu i na MA (prawie) Kentucky najlepsze.
Ale jak gdzieś (Reddit?) kiedyś widziałem ankietę na najlepszy BM w 21-wieku to dużo ludzi głosowało na Ponopticon ale żaden album nie był wysoko i wyszło, że ich fani sami nie wiedzą, który jest najlepszy.

[Hajasz]

Ludek stojący za Panopticon chyba pozazdrościł harcerskich albumów Ulver, Empyrium i jeszcze paru innym i też postanowił sobie taki nagrać.
Laurentian Blue się zowie i zawiera 45 min brzdąkanka, brzdąkanka, brzdąkanka. Jakieś skrzypki, banja i inne pierdolety. Takie połączenie folku i americana. Można posłuchać w drodze do częstochowy na pielgrzymce albo z koleżanką przy ognisku i sprawdzić jak się ma "róż".
Można też sobie jebnąć przy tym ciepłą miodulę i przyciąć komara w skodzie zaparkowanej w garażu i mieć kolorowe sny kiedy ja dotykam ciebie.
Można też jak ja to zrobiłem czyli posłuchać 10 min i pójść się wysrać bo nudne to masakrycznie.

[brzask]

Laurentian Blue
Można posłuchać w drodze do częstochowy na pielgrzymce albo z koleżanką przy ognisku i sprawdzić jak się ma "róż".

Sprawdzałem to niedawno i też nie wytrzymałem niestety za długo

Zamiast tego kloca lepiej posłuchać kompilacji Songs Of Hiraeth, która też wyszła jakoś teraz - oprócz kilku numerów z dwóch starych splitów jest też kilka, które przeleżały lat naście w szufladzie i fizycznie na lp dotąd nie były wydane. Większość związana jest z latami 2009-2011 kiedy to Austin ostro podróżował po dzikich terenach Ameryki Północnej i Skandynawii.

edit/ no jakby chłop robił dalej takie numery jak choćby A Letter to ło panie...atmosfera, przestrzeń, blasty tu i tam z pięknymi melodiami w tle - patrzę, że to ze splitu z Vestiges, którego nie znałem. Zajebiste.

[Szajtan]

[Szajtan]

Panopticon wypuszcza nową, charytatywną EP-kę „The Poooies Bloom For No King”. Większość zysków ze sprzedaży trafi na pomoc prawną dla osób skrzywdzonych przez działania ICE (Urzędu Celno-Imigracyjnego USA).

[Vortex]

Dobry w ryj jest ten nowy kawałek z tej epki.